Lessen ’s avonds laat

Ik loop naar huis vanuit het appartement van Mees in de Schilderswijk in Den Haag. De nachtelijke lucht voelt koel aan op mijn huid, maar onder mijn jasje ben ik helemaal rood aangelopen; ik voel nog steeds waar Mees’ handen lagen. Jullie weten wel hoe dat gaat, als je lekker hebt geneukt, alles voelt anders aan. Mijn lichaam beweegt op een nieuw ritme terwijl ik door de lege straten loop, langs gesloten Hema- en Kruidvat-winkels. Ik grijns in mezelf als een idioot.

Het begon allemaal vorig semester toen Mees zich inschreef voor mijn dansles voor gevorderden op de universiteit. Ze was al een ervaren danseres, maar wilde haar techniek nog verfijnen voordat ze bij professionele gezelschappen zou solliciteren. Tijdens de avondlessen waren we meestal met z’n tweeën, de studio liep al vroeg leeg en het was logisch om langer te blijven, zodat ze zo veel mogelijk kon oefenen.

Vanaf onze eerste les viel het me op hoe aandachtig Mees was. Niet alleen voor mijn correcties, maar ook voor mij. Haar ogen volgden mijn handen terwijl ik haar houding corrigeerde, en bleven net iets te lang hangen. Ik betrapte haar erop dat ze keek terwijl ik bewegingen demonstreerde; ze leerde niet alleen de passen, maar bestudeerde mijn lichaam met een intensiteit die me kippenvel bezorgde.

Op een avond na de les vroeg Mees of ze langer mocht blijven voor privéles. “Ik wil de beste worden,” zei ze, “en ik weet dat jij me beter kunt maken.” Haar stem klonk oprecht, maar er was iets in haar ogen, een uitdaging of misschien een uitnodiging? Ik stemde zonder aarzelen toe; lesgeven is mijn passie, en Mees was een uitzonderlijke leerling.

Onze privélessen werden een vaste gewoonte. Ik deed de studio op slot terwijl Mees zich in de kleedkamer omkleedde in haar trainingskleding. Toen ze tevoorschijn kwam, zag ik haar tepels door haar turnpakje heen hard worden van de koude lucht in de studio. Ik begon met opwarmoefeningen en begeleidde haar bij het rekken, terwijl ik de juiste houding en uitlijning uitlegde. Mijn handen streelden haar huid terwijl ik haar houding corrigeerde, en bleven net iets te lang op haar heupen of dijen rusten.

We gingen verder met meer geavanceerde technieken, ingewikkeld voetenwerk, complexe partnerlifts. Tijdens deze oefeningen moesten we nauw samenwerken. Mees’ ademhaling versnelde als ik mijn handen om haar middel legde om haar bewegingen te sturen. Haar geur vulde mijn neusgaten: fris zweet en een vleugje jasmijn uit haar shampoo.

Op een avond, toen we een moeilijke lift oefenden, drukten onze lichamen strak tegen elkaar aan. Mijn vingers groeven zich in haar zij terwijl ik haar omhoog hield; ze keek op me neer, met halfopen lippen. Ik verloor even mijn concentratie en liet haar bijna vallen. Toen ik Mees weer neerzette, bleef ze dicht bij me staan, haar borsten drukten tegen mijn arm.

“Professor Maes,” fluisterde ze, “je trilt.”

Ik wist niet zeker of het door de inspanning kwam of door zenuwen. “Het is gewoon… je techniek moet nog wat verbeterd worden,” wist ik eruit te persen.

Mees glimlachte langzaam. “Laat me zien hoe ik het beter kan doen.”

Mijn handen vonden weer hun weg naar haar middel en gleden onder de rand van haar turnpakje. Haar huid voelde warm en glad aan onder mijn vingers. Mees hapte zachtjes naar adem toen ik haar dichter naar me toe trok, haar lichaam smolt tegen het mijne aan. Ik voelde haar hart bonzen in haar borst.

“Ik moet je houding corrigeren,” mompelde ik, terwijl ik kusjes langs haar kaaklijn liet glijden. “Je buigt te veel door.”

Mees hield haar hoofd achterover, waardoor haar hals bloot kwam te liggen. “Zo?” fluisterde ze.

Mijn mond sloot zich om de hartslag in haar nek en ik zoog zachtjes. Mees slaakte een zacht gekreun dat een golf van warmte tussen mijn benen deed stromen. Ik draaide ons om en drukte haar tegen de spiegel in de studio. Onze spiegelbeelden staarden ons aan, een wirwar van ledematen en hongerige monden.

“Kijk maar,” fluisterde ik, terwijl ik een hand over haar dij liet glijden om haar turnpakje omhoog te trekken. “Zo moet je het doen.”

Mijn vingers gleden zonder weerstand in haar; ze was al nat. Mees sloot haar ogen terwijl ik ze in langzame cirkels begon te bewegen. De spiegel besloeg van onze adem terwijl we elkaar hartstochtelijk kusten, onze tongen verkenden elkaars mond.

“Je bent zo strak,” kreunde ik tegen haar lippen. “Voelt het lekker?”Ja,” hijgde Mees. “Meer.”

Ik stak er nog een vinger bij en stootte dieper, terwijl mijn duim haar clitoris vond. Mees slaakte een kreet en stootte met haar heupen tegen mijn hand. Het geluid galmde door de lege studio, rauw en ongeremd. Ik vond het heerlijk om haar zo te horen.

Haar handen rommelden aan de knoopjes van mijn blouse, wanhopig om mij ook aan te raken. Ik hielp haar mijn blouse samen met mijn beha van mijn schouders te duwen, en tilde Mees vervolgens op de nabijgelegen balletbarre. Ze sloeg haar benen om me heen en trok me stevig tegen zich aan, terwijl onze borsten tegen elkaar drukten. Haar tepels voelden als harde steentjes tegen mijn huid.

“Ik wil je in me,” eiste ze, haar stem dik van verlangen. “Nu.”

Ik maakte geen bezwaar. Mijn broek zakte op de grond en ik schopte hem opzij. Mees keek me aan met zware oogleden terwijl ik me tussen haar dijen positioneerde. Langzaam drong ik bij haar binnen, inch voor inch, tot we helemaal één waren.

“Fuck,” kreunde Mees, terwijl haar hoofd achterover tegen de spiegel viel. “Je voelt geweldig aan.”

Ik begon te bewegen en wiegde mijn heupen in een regelmatig ritme. De barre kraakte onder ons, maar hield stand. Het zweet maakte onze huid glibberig terwijl ik hard in haar stootte, elke stoot dieper dan de vorige. Mijn handen grepen haar dijen vast, mijn vingers groeven zich in het zachte vlees.

Mees reikte omhoog om de barre boven haar hoofd vast te pakken en gebruikte die als steun terwijl ze mijn stoten beantwoordde. Onze lichamen klapten luid tegen elkaar in de stille studio. De geur van seks vulde de lucht, muskus en zweet en iets dat typisch Mees was.

“Harder,” hijgde ze, haar ogen strak op de mijne gericht. “Alsjeblieft.”

Ik gaf gehoor en stootte met hernieuwde kracht in haar. Het geluid van ons neuken weerkaatste tegen de muren, oergeluid en zonder schroom. Mees’ adem stokte toen ik een bijzonder gevoelige plek in haar raakte.

“Precies daar,” riep ze uit. “Niet stoppen!”

Dat zou ik zeker niet doen. Ik hield het meedogenloze tempo vast en jaagde op haar genot alsof het het mijne was. Toen Mees helemaal losging, was het spectaculair, trillende benen, haar rug die zich van de barre afboog, haar mond open in een stille schreeuw. Haar binnenste klemde zich zo hard om me heen dat ik sterretjes zag.

Dat bracht mij ook over de rand. Met een keelgeluid liet ik me gaan en vulde haar terwijl we samen onze orgasmes beleefden. Onze lichamen schokten tegen elkaar aan, wanhopig aan elkaar geklemd terwijl de golven van genot wegebden.

Daarna bleven we nog een hele tijd zo liggen, fysiek en emotioneel met elkaar verbonden. Mees tekende luie patronen op mijn rug met haar vingertoppen, terwijl ik mijn neus tegen haar nek aanwreef. De studio was stil, op onze onregelmatige ademhaling na.

Uiteindelijk drong de realiteit weer door. Met tegenzin trok ik me terug en hielp ik Mees van de barre af. We kleedden ons langzaam aan, terwijl we stiekem naar elkaar keken tussen het dichtknopen van onze shirts en het dichtritsen van onze broeken door.

“Je weet toch wel dat dit niets verandert, hè?” zei ik uiteindelijk. “Tussen ons.”

Mees glimlachte zachtjes. “Natuurlijk niet, professor Maes. Dit is gewoon… extra studiepunten.”

Ik lachte en schudde mijn hoofd. Daar had ze me te pakken.

Nu, terwijl ik onder de straatlantaarns naar huis loop, speel ik elk moment in mijn gedachten af als een favoriete filmscène. Mijn lichaam trilt nog steeds van tevredenheid, maar ook van verwachting, want volgende week doen we het allemaal nog eens over. En de week daarna. Totdat een van ons zegt dat het genoeg is, of ons geheim uitkomt.

Maar voorlopig ben ik gewoon een dansleraar die op een koele avond in Den Haag in zijn eentje naar huis loopt. Behalve dat ik helemaal niet echt alleen ben; Mees is bij me, elke stap van de weg, in mijn gedachten, op mijn huid, diep van binnen, waar het telt. En dat is genoeg om me als een idioot te laten glimlachen terwijl ik mijn lege appartement binnenstap.