Titel: Het Fluwelen Gordijn Tussen Ons
De fluwelen gordijnen van La Bohème Bleue scheurden als een zucht en onthulden het podium waar Lila stond, badend in karmozijnrood licht. Haar lovertjeskorset ving de gloed op terwijl ze met een gehandschoende vinger langs haar sleutelbeen streek, de lucht plagend met de belofte van wat eronder lag. De jazzclub zoemde – een laag geroezemoes onderbroken door het scherpe gerinkel van champagneglazen en het zwoele gejammer van Marc’s saxofoon vanaf zijn plek in de schaduw bij de bar. Zijn vingers trilden nog steeds lichtjes tegen het riet, zijn blik gericht op haar silhouet terwijl ze sierlijk een langzame draai maakte.
Hij was naar deze weelderige Parijse nachtclub gekomen voor de muziek, de melodieën die hem ontrafelden, maar Lila’s optreden had hem helemaal anders betoverd. De geur van vintage parfum en muffe sigarenrook hing dik in de lucht, maar het enige wat Marc kon inhaleren was zij: sandelhout en iets donkers, zoeter, als geplette bramen die te lang in de zon hadden gelegen. Haar heupen rolden met een ritme dat ouder aanvoelde dan de jazz zelf, oeroud als een drumslag, en hij merkte dat hij voorover leunde, ellebogen tegen zijn knieën, elke zenuw in vuur en vlam.
Ze merkte dat hij haar bekeek – niet alleen bewonderde, maar haar *verslond* met die stormgrijze ogen – en er veranderde iets in de lucht. Een langzame glimlach krulde haar lippen onder de bloedrode lippenstift. Ze slenterde van het podium af, met haar vingers langs de rugleuning van een fluwelen bank terwijl ze erlangs liep, zonder haar oogcontact te verbreken. Het publiek vervaagde in statische zijn adem, nagels die hard genoeg in zijn schouders graven om halve maanstrepen achter te laten. Hij stootte in haar, elke stoot weloverwogen, straffend, *aanbiddend*, totdat de wereld zich vernauwde tot dit: zweetgladde huid die tegen huid aan gleed, de klap van vlees, haar kreten gedempt tegen zijn schouder.
Toen ze kwam, was het met een gebroken snik, haar lichaam zo stevig om hem heen geklemd dat hij sterretjes zag. Hij volgde haar met een grom die weerklonk tegen de spiegels, beiden rillend door naschokken terwijl de jazzclub achter de deur pulseerde – een wereld waarvan ze het bestaan net vergeten waren.
Lila zakte tegen hem aan, buiten adem, terwijl Marc loze patronen op haar dij volgde. De lucht smaakte nu naar zonde en bevrediging, dik en zoet. Hij drukte een kus op haar slaap, trok zich toen zo ver terug dat hij haar ogen kon zien, donker van verzadigd genot, en grijnsde. “Denk je nog steeds dat ik beter ben in saxofoon spelen?”
Haar lach was lui, tevreden. “Bewijs het nog maar eens.”
En dat deed hij. Opnieuw en opnieuw, tot de dageraad overging in Parijs buiten, hen verstrikt achterlatend in fluweel en beloftes.