De zoutkust van Sint-Niklaas hing dik van de geur van zeewier en motorolie toen Frank Mertens op het gepolijste teakdek van zijn pas geërfde jacht stapte. Op zijn achtentwintigste was hij een man die gewend was controle uit te oefenen – zijn tech-startup had hem onmetelijk rijk gemaakt – maar terwijl hij daar stond, onder de uitgestrekte Belgische hemel, voelde hij zich een indringer in deze wereld van door de wind gevormde golven en krakend hout. De boot, een slanke 50-meter-kit genaamd ‘Serenade’, was het kostbare bezit van zijn grootvader, en Frank had verwacht dat hij trots zou voelen, en niet dit knagende onbehagen. Tot ze uit de stuurhut stapte.
Ans was alles wat hij niet had verwacht. Ze was lang als elke man, haar zilverkleurige haar wapperde als een vlag van verzet in de kustbries, en de diepe groeven rond haar ogen suggereerden tientallen jaren van loensen in de zonsondergang. Ze droeg haar kapiteinsuniform met moeiteloos gezag – het frisse wit stak scherp af tegen haar verweerde huid – en als ze naar hem keek, voelde het alsof ze werd beoordeeld door iemand die elk tij had zien keren. Frank had haar tijdens de proeftijd ontmoet; Ze was jarenlang de vertrouwde kapitein van zijn grootvader geweest, maar toen hij haar hier zag, aan het hoofd van dit drijvende koninkrijk, ging zijn hart sneller kloppen.
‘Je bent eerder dan ik dacht,’ zei ze met een lage, raspende stem als schuurpapier over mahoniehout. Er zat geen warmte in, alleen de harde rand van ervaring. Frank verschoof, plotseling zelfbewust in zijn op maat gemaakte broek en linnen overhemd – een stadsman die verdwaald was op zee. Ze keek hem met dezelfde taxerende blik aan en draaide zich toen weer om naar de bedieningselementen.
De eerste paar dagen waren een waas van instructie. Ans leerde hem knopen met handen die eeltig waren door de verbranding van het touw, terwijl haar vingers de zijne raakten terwijl ze zijn greep corrigeerde. Ze legde de werking van de boot gedetailleerd uit, haar stem klonk nooit luid en altijd stabiel als het water van de vloed. Maar onder die kalmte lag nog iets anders: een stroming die hij niet helemaal kon lezen. Op een avond, terwijl ze op de boeg zaten te kijken naar de zon die in de Noordzee zakte, gaf ze hem een glas jenever, waarbij de scherpe jeneverbessensmaak in zijn keel brandde. Hij voelde haar ogen op hem gericht, zwaar en onderzoekend, en toen hun knieën onder de tafel raakten, trok hij zich niet terug.
Het gebeurde later die week, nadat een storm was opgeklaard. Het jacht dobberde zachtjes in de jachthaven, terwijl het maanlicht als gemorste melk over het dek scheen. Frank was laat opgebleven met nog een drankje, toen Ans zonder te kloppen aan de deur van zijn hut verscheen. Ze droeg slechts een dun zijden gewaad, met blote schouders eronder, en iets aan de manier waarop ze tegen het frame leunde – nonchalant maar weloverwogen – zorgde ervoor dat hij naar adem stokte. Ze zei niets, stapte gewoon naar binnen en liet de kamerjas openschuiven terwijl ze bewoog.
Op het moment dat hun lippen elkaar ontmoetten, was Frank ongedaan gemaakt. Haar kus smaakte naar zout en ouderdom, haar mond voelde op een manier die geen enkele vrouw die hij kende kon evenaren. Ze begeleidde hem met handen die precies wisten wat ze wilden: ze drukte zijn polsen tegen de muur als hij probeerde de controle over te nemen en grinnikte tegen zijn keel vanwege zijn onervarenheid. Toen ze hem uiteindelijk op bed duwde, schrijlings op hem, was haar lichaam warm en zacht op de juiste plekken, maar het was de manier waarop ze op hem neerkeek – niet bepaald hongerig, maar iets diepers – dat hem ontrafelde.
Hij had passie verwacht, geen dominantie. Ze leerde hem plezier alsof het een les was – langzaam, meedogenloos, veeleisend – terwijl het jacht onder hen schommelde en de nacht eindeloos voortduurde. Bij het aanbreken van de dag was hij de hare op manieren die hij niet voor mogelijk had gehouden: lichaam verstrikt, geest ontrafeld, ziel blootgesteld aan het getij. En toen ze hem eindelijk liet gaan en met diezelfde onleesbare uitdrukking weer op het dek stapte, wist Frank dat dit niet alleen om seks ging. Het ging over overgave, en hij had geen idee hoe hij terug naar de kust moest zwemmen.