Oké, dit is gênant, maar… Ik heb nooit iemand verteld wat er die avond in het kantoor van Mees is gebeurd. Het was een donderdag en het regende als een gek buiten het station van Flagey – weet je hoe Brussel wordt tijdens stormen? Hoe dan ook, ik was tot laat op de administratie gebleven en deed alsof ik niet had gemerkt dat hij de hele week naar me zat te staren over het glazen bureau. Zijn ogen zijn altijd… intens.
Hij zette me bij de ramen in het nauw, net toen ik mijn jas pakte. De regen stroomde langs het glas alsof er iemand huilde. ‘Axelle,’ zei hij met zachte stem, en voordat ik iets kon zeggen, lag zijn hand op mijn middel. Hij duwde me tegen de koude ruit – hard – en o god, zijn adem rook naar die dure whisky die hij drinkt. Mijn pols klopte zo luid dat ik dacht dat de beveiligingscamera’s het zouden opmerken.
Hij vroeg het niet. Gewoon… nam wat hij wilde. Zijn mond botste tegen de mijne, zijn tanden schraapten langs mijn lip, en zijn andere hand gleed onder mijn rok, terwijl hij met zijn duim langs de plekken streek waar ik al nat was. “Fuck, je bent doorweekt”, gromde hij in mijn nek. Ik jammerde – ik kon er niets aan doen – toen zijn vingers me vonden, ruw en veeleisend. De stadslichten vervaagden buiten terwijl hij mij tegen het raam aanraakte en mijn benen trilden.
Ik beet op zijn schouder toen ik klaarkwam en proefde zijn pak door mijn tanden. Hij lachte donker en tevreden en draaide me toen om, zodat mijn wang tegen het glas drukte. ‘Buig voorover,’ fluisterde hij. Mijn handpalmen raakten plat tegen het regenachtige uitzicht toen hij zich achter mij losmaakte – snel en ongeduldig. De eerste stoot deed me naar adem snakken. Zijn greep op mijn heupen deed me pijn terwijl hij me diep en langzaam neukte, waarbij elke trek van zijn pik me deed terugdeinzen voor meer.
De regen sloeg als verwoede vingers tegen de ramen terwijl Mees’ heupen naar voren schoten en zich bij elke brutale stoot dieper in haar begroef. Axelles adem besloeg een klein stukje van het koude glas waar haar wang rustte, terwijl de stadslichten beneden in strepen van goud en wit uitsmeerden. Zijn greep om haar heupen werd strakker, de nagels boorden zich in terwijl hij meedogenloos tegen haar aanreed, en de natte klap van de huid galmde door het lege kantoor.
‘Fuck… neem maar,’ gromde hij tegen haar oor, met een ruwe en schorre stem. Ze jammerde, haar vingers klauwden naar het regenachtige uitzicht om steun te vinden, terwijl hun heupen naar achteren duwden om elke stoot op te vangen. De druk in haar buik werd weer laag en de vertrouwde hitte krulde strak op toen hij een plek in haar raakte waardoor ze hevig naar adem snakte.
‘Mees… ik ben…’ Haar woorden verslikten zich in een kreun terwijl het genot door haar heen schoot, scherp en elektrisch. Zijn hand gleed rond om bezitterig haar keel vast te pakken, terwijl zijn duim over haar pols streek terwijl zijn pik in haar opzwol, elke stoot nu grillig en wanhopig. Toen hij met een lage kreun binnenkwam, voelde ze hem achter zich huiveren, terwijl zijn andere hand zich om haar middel vastklemde om haar stil te houden.
Een ogenblik bleven ze daar staan – zijn voorhoofd tegen de achterkant van haar nek gedrukt, hun ademhalingen vermengden zich met de koude lucht – voordat hij abrupt wegtrok. Axelle richtte zich langzaam op en trok haar rok met trillende vingers recht terwijl Mees zich zwijgend weer vastmaakte. De regen bleef onophoudelijk tegen de ramen tikken.
Ze draaide zich naar hem toe, haar wangen werden rood en de lippen waren opgezwollen door zijn mond. Zijn intense blik was nog steeds op haar gericht, maar er zat nu iets nieuws in: een voldoening die grensde aan zelfvoldaanheid. Hij stak plotseling zijn hand uit, streek met zijn duim over haar onderlip voordat hij zijn hand weer op zijn zij liet vallen. Het gebaar voelde bijna… teder.
Toen liep hij haar zonder een woord te zeggen voorbij en verdween in de duisternis van zijn privékantoor daarachter, haar alleen achterlatend met de echo’s van de storm. Axelle haalde beverig adem, haar spiegelbeeld staarde naar haar terug in het door de regen bedekte glas – slordig, lippen uiteen, huid nog steeds rood. Ze voelde een vreemde mix van leegte en volheid, terwijl haar lichaam klopte van de naschokken van hun ontmoeting.
Met langzame stappen pakte ze haar jas van de plek waar hij op de natte vloer was gevallen en trok hem aan. De stof plakte aan haar vochtige rug terwijl ze naar de liften liep, terwijl haar hakken zachtjes tegen het marmer klikten. Terwijl de deuren met een ping open schoven, stapte ze naar binnen, terwijl de lichten om haar heen doofden tot niets meer.
De rit naar beneden voelde eindeloos aan – het zachte gezoem van de lift was het enige geluid in de stilte – voordat de deuren naar de lobby opengingen. De regen sloeg tegen de glazen deuren die naar buiten leidden, mensen stormden voorbij met hun halsband omhoog en hun paraplu’s schuin tegen de storm. Axelle aarzelde even voordat ze de zondvloed in stapte.
De koude regen raakte haar gezicht, scherp en verkwikkend, en spoelde over haar huid terwijl ze zich naar de metro-ingang haastte n. Ze kon hem nog steeds voelen: zijn handen op haar middel, zijn warme adem tegen haar nek, de manier waarop hij haar volledig had gevuld. De herinnering liet een rilling over haar rug lopen die niets met het weer te maken had.
Terwijl ze afdaalde naar de warmte van het station, drukte ze haar handpalm tegen haar buik, nog steeds lichtjes trillend. Wat is er net gebeurd? En nog belangrijker: zou het opnieuw gebeuren? Ze wist niet of ze dat wilde of niet… maar toen de trein in zicht kwam, kon ze alleen maar aan zijn stem in haar oor denken: Neem maar.