De storm raasde buiten het station van Dinant, de regen striemde tegen de gebarsten ramen en de wind gierde door kapotte bewegwijzering. Sterre Peeters, een journaliste met door de regen glad kastanjebruin haar dat in haar nek plakte, huiverde in haar doorweekte trenchcoat. De plaats stonk naar verval – afbladderende posters, verroeste spoorrails – maar de cabine van de signaaloperator bood warmte. Ze drukte tegen de glazen deur en besloeg deze met haar adem. Binnen zat Wout badend in flikkerend neon, zijn brede schouders gebogen over een oude radio, terwijl dikke vingers nutteloze ritmes trommelden op een versleten bureau.
Vanuit dat hokje had hij haar urenlang gadegeslagen; haar lenige lichaam trilde onder de woede van de storm, haar volle lippen gingen uiteen terwijl ze in een dode telefoon mompelde. Nu ze eindelijk naar binnen duwde en water op de betonnen vloer druppelde, volgde zijn blik haar rondingen met roofzuchtige intensiteit. Ze had het koud, doorweekt, en hij kon elke omtrek van haar lichaam onder die dunne stof zien. Zijn pik trilde bij het zien.
‘Jezus,’ hijgde Sterre, terwijl ze haar armen wreef voor warmte. “Deze plek is een verdomde puinhoop.”
Wout leunde achterover in zijn krakende stoel en liet de stilte zich tussen hen uitstrekken. Zijn donkere ogen verlieten de hare nooit. Hij droeg een met vet besmeurde jumpsuit, die net ver genoeg was opengeritst om de harde vlakken van zijn borst te onthullen, terwijl de inkt over zijn borstspieren dwarrelde. Toen hij eindelijk sprak, klonk zijn stem rauw en met een zwaar Belgisch accent.
‘Je zou hier niet moeten zijn.’
Ze borstelde. “Ik ben gestrand. Jouw standje is warmer dan dat verdomde bankje buiten.”
Plotseling stond hij boven haar uit, terwijl de geur van olie en zweet van hem afstraalde. Zijn hand sloot zich om haar pols – stevig, bezitterig – terwijl hij haar dichter naar zich toe trok totdat hun lichamen bijna tegen elkaar botsten. Ze voelde de hitte van hem, de dikke contouren van zijn pik die tegen zijn jumpsuit spanden.
‘Dit is privé,’ gromde hij. ‘Je hoort er niet bij.’
Sterres adem stokte. Ze had bang moeten zijn, maar de manier waarop zijn duim langs haar pols streek, zorgde ervoor dat er een ander soort rilling over haar rug liep. Zijn mond was nu enkele centimeters van de hare verwijderd, de lippen stonden net ver genoeg uiteen om een glinstering van tanden te onthullen. De lucht knetterde van spanning.
Toen gleed zijn andere hand, zonder waarschuwing, onder haar trenchcoat en ruwe vingers vonden de vochtige tailleband van haar legging. Ze hapte naar adem toen hij ze naar beneden trok en haar doorweekte slipje blootlegde, dat al doorzichtig was van de regen. Hij maakte een laag, goedkeurend geluid in zijn keel voordat hij beide stoffen barrières opzij rukte en twee dikke vingers in haar druipende kut stak.
“Neuken!” riep Sterre, terwijl hij zijn schouders vastgreep voor evenwicht terwijl het genot door haar heen stroomde. Zijn vingers krulden zich naar binnen en raakten met brutale precisie dat mooie plekje, terwijl zijn duim om haar klitje draaide. De regen sloeg tegen de ramen, de donder rommelde boven haar hoofd, maar het enige waar ze zich op kon concentreren was de hitte van hem, de manier waarop zijn adem stokte als haar nagels in zijn huid boorden.
Wout trok zich plotseling terug en liet haar bevend en leeg achter. Voordat ze kon protesteren, draaide hij haar om en boog haar met één hand op haar rug over het bureau. Het koude metaal drukte tegen haar wang terwijl hij haar heupen naar achteren trok en haar wijd spreidde. Ze hoorde het geritsel van de stof – zijn jumpsuit viel op de grond – en vervolgens het dikke, hete glijden van zijn pik langs haar spleet voordat hij met een enkele, brutale stoot naar binnen duwde.
“God!” schreeuwde Sterre, terwijl zijn vingers naar aankoop zochten terwijl hij haar heerlijk vol strekte. Zijn heupen klapten tegen haar kont en elke slag ging dieper en harder. Het geluid van op de huid slaande huid vermengde zich met de storm buiten, waardoor zijn greep op haar middel pijn deed. Ze klemde zich om hem heen en haar spieren fladderden terwijl het genot zich strak in haar buik kronkelde.
‘Neem maar,’ gromde Wout, terwijl hij met één hand door haar haar streek en haar nek naar achteren boog. “Neem elke centimeter.”
Ze kon alleen maar jammeren als reactie, verdwaald in het gevoel dat hij haar volledig vulde; elke stoot raakte die perfecte plek totdat er sterren achter haar ogen barsten. Zijn tempo werd grillig en wanhopig, en met een laatste, huiveringwekkende kreun stroomde hij in haar binnen, heet en dik terwijl ze trilde door haar eigen climax.
Toen het voorbij was, lieten ze zich allebei hijgend op het bureau vallen. De regen sloeg nog steeds tegen de ramen, maar binnen bestond er niets behalve de kleverige hitte tussen hen en de onuitgesproken belofte dat deze storm niet hun laatste ontmoeting zou zijn.