Ik sta in mijn loft-appartement met uitzicht op de Utrechtse grachtenstraten, terwijl het gouden uur lange schaduwen werpt door mijn kamerhoge ramen. De lucht ruikt vaag naar leerpoets en sandelhoutwierook. Lars knielt voor mij, zijn brede schouders gespannen onder het frisse witte overhemd dat ik hem per se had willen dragen. Zijn handen rusten op zijn dijen, zijn knokkels worden wit terwijl ik langzaam om hem heen loop, een paar zwarte, dijhoge kousen die als een offer over mijn onderarm zijn gedrapeerd.
‘Kijk ze eens,’ beveel ik, terwijl ik het gladde nylon door mijn vingers laat glijden. “Voel hoe kwetsbaar ze zijn.” Zijn adem stokt – een veelbetekenend teken – terwijl hij zijn blik opheft om de mijne te ontmoeten. Ik zie de honger in die donkere ogen, de oorlog tussen onderwerping en zelfbeheersing die al suddert onder zijn gecontroleerde uiterlijk.
Met opzet traag kniel ik voor hem en trek de kousen langs de naad open. De koele lucht prikkelt mijn huid terwijl ik naar zijn enkel reik en de eerste langs zijn kuit laat glijden, genietend van de manier waarop zijn spieren opspringen als ik hem aanraak. Het nylon kleeft aan zijn huid, transparant genoeg om elke kam en dal van zijn krachtige benen te volgen. Als het kanten topje net onder zijn knie komt, beloon ik hem met een enkele beweging van mijn nagel langs de binnenkant van zijn dij, terwijl ik het kippenvel zie opkomen.
Maar Lars is nieuw – nog niet getest – en ik voel de uitdaging die onder zijn gehoorzaamheid schuilgaat. Hij verschuift een beetje, en ik herken die bekende glinstering in zijn ogen: die waarin staat dat hij overweegt mij te duwen. Goed, denk ik, terwijl er een grijns om mijn lippen trekt. Laat hem het proberen.
Mijn vingers klemmen zich rond zijn kin en dwingen zijn aandacht weer naar de mijne. ‘Je zult het leren,’ mompel ik, voordat ik hem abrupt loslaat. De kousen liggen vergeten op de grond terwijl ik sta, reikend naar de leren manchetten die naast ons wachten. Zijn keel werkt terwijl hij slikt, en ik weet – hij weet het – het spel is nog maar net begonnen.
Het eerste bandje klikt vast rond zijn pols, daarna het tweede, en bindt ze achter zijn rug vast in een elegante, wrede boog. Mijn handpalm raakt scherp zijn kont – een leesteken – terwijl ik mompel: ‘Dit zal niet gemakkelijk zijn.’ Het geluid van zijn gedempte gekreun tegen mijn hardhouten vloer is muziek voor mij.
Maar dan beweegt hij. Snel. Vrij draaien met een kracht die ons allebei verrast. Zijn hand wikkelt zich om mijn keel – niet stikkend, alleen maar bewerend – en duwt me achteruit totdat mijn rug het raam raakt. Glas trilt achter me terwijl zijn mond hongerig en bezitterig op de mijne valt. Ik zou hem moeten straffen. In plaats daarvan lach ik – een laag, donker geluid – terwijl mijn eigen vingers in zijn haar verstrikt raken.
Met één gewelddadige beweging trekt hij zich los en grijpt de kousen van de plek waar ze weggegooid lagen. Zijn tanden zinken in de stof en scheuren met een woest gegrom waardoor de hitte zich tussen mijn dijen verspreidt. Het nylon splijt met een fluisterzachte scheur, waardoor de ruwe huid eronder zichtbaar wordt – zijn dij, mijn pols – terwijl we weer tegen elkaar botsen, dit keer in een wirwar van ledematen en geraspte zijde.
De zolder vult zich met de geluiden van gebroken ademhaling en gescheurde stof, terwijl de geur van zweet en leer zich dik vermengt. Zijn handen zijn nu ruw en grijpen mijn heupen vast terwijl ik tegen hem aan knijp, de kapotte kousen vormen een nutteloze barrière tussen ons. De macht verschuift als rook: het ene moment knielt hij, het volgende moment zit ik onder hem, we zijn allebei verdwaald in het koortsachtige streven naar plezier dat de controle volledig overstijgt.
En door dit alles stroomt het kanaal buiten verder, zich niet bewust van de storm die binnen deze muren woedt.