Oké, dit is gênant, maar ik zweer dat dit afgelopen weekend in Harelbeke gebeurde. Ik bedoel, we kennen allemaal dat ondergrondse casino, toch? Die waar ze poker spelen achter de oude brouwerij? Hoe dan ook, ik werkte in de bar, gewoon op een willekeurige donderdagavond, weet je? Vol met kerels die Jupiler drinken en voetbal kijken op de tv. Dan loopt ze naar binnen. Femke. Holy shit, over een knock-out gesproken. Strakke spijkerbroek, leren jack, die donkere krullen die altijd in haar gezicht vallen. Ze is een zwembadhaai, iedereen weet het. Altijd rondhangen met die rokerige blik alsof ze net wakker is geworden uit een droom waar jij deel van uit wilt maken.
Dus ja, de pokeravond begint. Hoge inzetten, zoals heel hoog. Een of andere kerel verwedde zijn vintage Ford Capri en verloor hem aan deze oude kerel die eruitzag alsof hij al weken niet had gebaad. Afschuwelijk. Dan glijdt Femke het spel in. Ze gaat nonchalant zitten, bestelt een wodka-tonic met limoen en wint. Gewoon zo. Eén hand en de Rolex van een of andere kerel zijn van haar. De kaak van iedereen raakt de grond. Maar ik? Ik kijk haar alleen maar aan van achter de bar, terwijl ik mijn bril afveeg omdat mijn handen plotseling zweterig zijn.
Nadat ze het huis heeft schoongemaakt, komt ze langs om nog een drankje te bestellen. Leunt heel dichtbij, ruikt naar vanille en sigaretten. Ze vraagt of ik ooit poker heb gespeeld en lacht als ik nee zeg. Dan wedt ze met mij. Zegt dat als ze nog een hand wint van een idioot die probeert zijn Rolex terug te krijgen, ik haar… alles moet geven. Mijn hartslag wordt gek. Iets verdomme? Ik knik als een idioot.
Ze gaat weer zitten, speelt deze keer langzaam en sleept het naar buiten. Het is doodstil in de kamer, afgezien van het gerinkel van chips en de manier waarop ze op haar lip bijt als ze de inzet verhoogt. Ze wint – natuurlijk doet ze dat. Als die Rolex weer van haar is, staat ze op, pakt mijn pols en sleurt me mee naar de opslagruimte waar de oude biervaten opgestapeld staan. Het is donker, het ruikt naar hop en stof.
Ze duwt me tegen de muur, hard genoeg om een paar glazen te laten rammelen. Dan ligt haar mond op de mijne; haar tong glijdt naar binnen alsof zij de eigenaar is. Haar handen zijn overal, ze grijpen mijn shirt vast en trekken mijn riem open. Ik beef omdat Jezus Christus, Femke me als een prooi vasthoudt. Ze ritst haar spijkerbroek open en trekt hem net ver genoeg naar beneden om een vinger onder mijn tailleband te haken. ‘Je verliest,’ ademt ze tegen mijn nek. Dan neemt ze waarvoor ze heeft gewed. Daar tegen de muur, terwijl het casino buiten bonkt. Verdomd krankzinnig.
Nadat… nou ja, nadat het voorbij is, ademen we allebei alsof we een marathon hebben gelopen. Ze gaat rechtop staan, veegt haar mond af en grijnst naar me. Geen woorden, alleen die grijns. Dan loopt ze naar buiten, met een Rolex om haar pols en mijn hartslag nog steeds in mijn oren. Ik strompel terug naar de bar, schenk mezelf een dubbele Jupiler in en lach alleen maar. Want verdomd, Femke weet wel hoe ze een schuld moet innen.