De verzengende hitte van de woestijnzon ging over in de schemering terwijl Jessa alleen onder de verblindende spots van het festival stond, haar hart bonkend tegen haar ribben als een kick drum. Het publiek strekte zich voor haar uit – twintigduizend paar ogen, stil en hongerig na de abrupte verdwijning van de leadzanger halverwege de set – maar ze kon zich niet op hen concentreren. Het enige wat ze zag was een leeg podium, het enige wat ze hoorde waren de fluisteringen van verbrijzelde carrières die door haar hoofd dwarrelden.
Toen kwam die bekende kriebel, de kriebel die altijd knaagde als ze in de buurt van een gitaar was. Haar vingers krulden om de hals van de zwarte Fender, vereelt door jaren van gestolen oefensessies. Ze was naar deze uitverkochte hel gekomen als back-up, maar nu? Nu kon ze de elektrische lading van het podium op haar tong proeven.
“Fuck it,” siste Jessa en sloeg het eerste akkoord aan. Het sneed door de stilte als gebroken glas, rauw en perfect. Het publiek roerde zich – gefluister veranderde in gemompel en geschreeuw – toen ze begon met een akoestische versie van de hitsingle van hun band, “Rust and Rain.” Haar stem, laag en doorregen, vulde de leegte die was ontstaan door het vertrek van de leadzanger.
Backstage bewogen schaduwen. Mannen in zwarte shirts en headsets keken naar haar op bewakingsschermen, hun ogen werden met de seconde donkerder. Louis, de meedogenloze talentscout van het festival, leunde met zijn armen over elkaar tegen een monitor, zijn scherpe kaaklijn afgetekend tegen het flikkerende scherm. Naast hem hield Sanne, de crewchef met onderarmen met inktmouwen en een grijns die zonde beloofde, een pen tegen haar lippen en keek toe hoe Jessa’s heupen op het ritme meedeinden.
“Ze heeft iets,” mompelde Louis, zijn Nederlandse accent zo dik als honing.
Sanne spotte. “Iets? Dat meisje heeft net het podium overgenomen van een diva en liet het er moeiteloos uitzien.”
De groene kamer stonk naar zweet, gemorst bier en de zwakke metaalachtige geur van spanning toen ze haar na haar set in het nauw dreven. Jessa leunde tegen de muur, ademde zwaar, haar huid rood onder de scheuren in haar spijkerjack. Ze had het gedaan, ze had hen gered, maar nu? Nu wist ze niet zeker of deze mannen redders of aasgieren waren.
Louis duwde zich als eerste van de deurpost, zijn brede schouders blokkeerden de uitgang. “Indrukwekkende show.”
Jessa trok een wenkbrauw op. “Heb je het gezien?”
“Elke seconde.” Zijn blik bleef hangen op haar lippen. “We hebben een aanbod.”
Sanne stapte naar voren, haar stem een lage spurr. “De carrière van je band is net gestorven. Maar jij? Jij bent iets speciaals. En dat speciale kunnen we laten voortbestaan. Maar…” Ze liet een nagel over Jessa’s arm glijden, waardoor ze rilde. “We hebben zekerheid nodig. Bewijs dat je niet terug in de schaduw verdwijnt.”
De lucht werd gevuld met verwachting toen Louis zijn duim langs Jessa’s polsslag stak. Het fladderde onder zijn aanraking. “Geef je vanavond over,” mompelde hij. “En we geven je band nog een kans.” Zijn andere hand gleed onder haar shirt, eeltige vingers schraapten over haar ribben.
Jessa’s adem stokte. De geur van leer en muskus hing aan hen beiden – hun dominantie, hun honger. Ze had weg moeten lopen. In plaats daarvan boog ze zich in Louis’ aanraking, voelde de harde lijn van hem tegen zijn jeans. Sanne’s grijns werd breder toen ze dichterbij kwam en haar heup langs Jessa’s dijbeen schampte.
“Wij allemaal,” ademde Sanne warm tegen haar oor. “Hier.” Haar vingers verstrengelden zich in Jessa’s haar en trokken net niet tegen de pijn.
De eerste kus kwam van Louis – een aanspraak, diep en bezitterig – terwijl Sanne’s handen de knopen van Jessa’s spijkerbroek bewerkten en ze tergend langzaam naar beneden trokken. De groene kamer vervaagde in sensatie: Louis’ tong die tegen de hare gleed, Sanne’s tanden die in haar schouder knepen, de ruwe spijkerstof die bij haar enkels plensde.
Toen waren er meer handen – dames in flanel en leer, hun adem stokte toen ze zich om haar heen verdrongen. Iemands handpalm gleed tussen Jessa’s dijen en vond haar glad en begeerlijk. Ze hijgde in Louis’ mond, haar heupen schokten tegen het binnendringen. Een laag gegrinnik gromde door hem heen toen hij zich losmaakte, haar lippen gezwollen achterlatend.
“We gaan je ruïneren,” spinde Sanne, terwijl ze een vinger over Jessa’s borstbeen liet gaan voordat ze in een tepel kneep, zo hard dat ze het uitschreeuwde. De bemanning sloot zich in – een woud van spijkerstof en spieren – tot Jessa werd omringd door warmte, handen, monden. Elke aanraking was een belofte: vanavond zouden ze haar uit elkaar halen, maar morgen? Morgen zou ze het podium weer bezitten.
En dus gaf ze zich over en lieten ze haar kleren en remmingen van zich afglijden tot er niets anders overbleef dan rauwe behoeftes en de kracht onder hun handen. De groene kamer werd haar altaar – ruwe spijkerstof tegen kale huid, hete adem in haar nek, vingers in haar terwijl Louis zijn pik, dik en blozend, tegen haar heup vingerde.
Toen Sanne uiteindelijk op haar knieën zakte en Jessa’s clit tussen haar lippen nam met een kwaadaardige beweging van haar tong, was de kreun die uit Jessa’s keel kwam obsceen. Ze verstrengelde haar handen in Sanne’s met inkt besmeurde haar toen Louis zijn vingers verving door iets veel veeleisenders – zijn pik die van achteren in haar duwde en haar in één brute stoot oprekte.
De wereld viel uiteen in plezier en pijn: tanden op haar sleutelbeen, een handpalm die hard genoeg tegen haar kont sloeg om te steken, de gladde beweging van Louis in haar terwijl Sanne’s mond haar naar de rand bracht. Elke man nam zijn beurt – neukte haar tegen de muren, boog haar over versterkers tot ze niets anders was dan trillende huid en gebroken gejammer.
Tegen de tijd dat de dageraad door de ramen scheen, was Jessa een puinhoop van zweet en bijtwonden, languit op Louis’ borst terwijl hij luie cirkels over haar ruggengraat streelde. Sanne lag naast hen, haar hoofd rustend op Jessa’s dij en grijnsde naar haar alsof ze al wist dat ze gewonnen hadden.
“De deal is gesloten,” mompelde Louis tegen Jessa’s haar, zijn stem ruw van tevredenheid. “Maak je nu klaar om beroemd te worden.” Zijn hand gleed nog een laatste keer tussen haar benen – om haar te revancheren – en Jessa zuchtte huiverend.
Het contract kon haar niets meer schelen. Het enige waar ze om gaf was hoe gelijk ze hadden gehad: ze hadden haar geruïneerd. En nu? Nu kon ze niet wachten tot ze het weer deden.