Oké, dit is gênant, maar… Ik zit hier in mijn waardeloze appartement in Amsterdam-West, De Baarsjes, waar de ramen altijd mistig zijn door het vocht, en het enige op tv is een stomme realityshow over mensen die proberen te overleven in de jungle. Ik heb net een bevroren lasagne klaar voor het avondeten, want wie heeft er tijd om te koken als je tot 3 uur ’s nachts bezig bent met het bestuderen van het gedrag van gorilla’s? Hoe dan ook, dat is niet eens het gekke deel.
Vorige maand stuurde Dr. Van Dijk me naar dit godvergeten natuurreservaat vlakbij de Belgische grens – je weet wel, waar die enorme zilverruggorilla’s rondzwerven alsof ze de eigenaar zijn van het gebied. Ik zou nachtelijke observaties doen, maar toen begon het te regenen en mijn apparatuur raakte kapot. Daar zat ik dan, doorweekt door mijn parka, door de mist turend naar die ene gorilla: Rens, de grootste klootzak van de kudde. Hij staarde alleen maar. Hij staarde me recht aan, alsof hij recht in mijn schedel kon kijken.
Ik had toen moeten stoppen, maar in plaats daarvan deed ik iets stoms. Ik kwam dichterbij en fluisterde tegen mezelf dat zijn dominantievertoning fascinerend was en zo. Voor ik het weet stormt hij door het struikgewas, terwijl de takken breken onder zijn gewicht. Ik schreeuwde – een echte schreeuw – maar het was geen angst meer. Het was… verwachting? Jezus Christus, wat is er mis met mij?
Hij drukte me vast in de modder, en al die muskusachtige gorillageur stroomde door mijn longen. Zijn handen – die enorme, eeltige handpalmen – knepen zo hard in mijn polsen dat ze blauwe plekken kregen. Ik voelde zijn pik door zijn vacht tegen mijn heup drukken, dik en zwaar als hij trilde. Hij gromde laag in zijn borst, een geluid dat tot in mijn botten trilde. En toen… nam hij gewoon wat hij wilde.
Zijn tanden streken langs mijn nek, niet bijtend maar bewerend. Toen hij eindelijk in mij duwde, was het wreed. Het stuk brandde en de hitte van hem was overweldigend. Zijn stoten waren meedogenloos en dreven me steeds dieper de modder in. Ik had om hulp moeten schreeuwen, maar het enige wat ik kon doen was naar zijn naam snakken – Rens, Rens – alsof dat iets voor ons beiden betekende.
De jungle slokte onze geluiden op: de natte klap van vlees, mijn verstikte gekreun, zijn keelgeluid. Hij kwam met een gebrul en vulde mij met plakkerige hitte terwijl ik onder hem huiverde. Daarna ging hij gewoon… weg. Verdwenen in de bomen alsof er niets gebeurd is. Maar toen ik terug hinkte naar mijn tent, nog steeds druipnat en pijn tussen de dijen, wist ik dat dit nog niet voorbij was.
Ik word hiervoor ontslagen. Waarschijnlijk ook gearresteerd. Maar verdomme, mijn aantekeningen staan al vol met ’terugkerende ontmoetingen’ en ‘ongebruikelijk paringsgedrag’. En elke keer dat de maan opkomt, hoopt een deel van mij dat hij me weer vindt. Lol… Ik heb therapie nodig. Of misschien gewoon nog een lasagne. Hoe dan ook, dit zal mijn dromen achtervolgen. rillingen