De lucht in de Grote Zaal hing vol met bergamotgeur, champagne bruiste als gefluisterde geheimen onder vergulde spiegels. Fluwelen gordijnen omhulden marmeren pilaren en kaarslicht danste over koepelvormige plafonds die beschilderd waren met zondige engelen, hun vleugels aangetast door eeuwen van verlangen. Dante Voss paste zijn zwarte halfmaskers aan met veren en zilveren filigraan die zijn ogen omlijstten en de mysterieuze figuur volgden die door de menigte gleed. De vreemdeling droeg de bek van een pestdokter, obsidiaan leer dat zich uitstrekte over scherpe jukbeenderen, hun silhouet gewikkeld in diepe karmozijnrode zijde die het licht ving als gemorst bloed.
Dante had de hele avond naar hen gekeken, aangetrokken door de manier waarop ze zich bewogen – vloeibaar, roofzuchtig – en stopte alleen om met een gehandschoende vinger langs de rand van zijn glas te strijken voordat ze in de menigte verdwenen. Nu stond de vreemdeling naast hem op de balustrade die uitkeek over de grachten, hun schouder raakte de zijne in een stille uitdaging. Dante kon sandelhout ruiken en iets donkers, muskusachtigers eronder – hun adem warm tegen zijn oor toen ze voorover leunden.
“Het uitzicht aan het bewonderen?” De stem was laag, fluwelen grind, gedempt door de snavel maar trilde door Dantes botten. Hij draaide zich om en ontmoette onleesbare obsidiaan ogen achter spleetjes.
“Ik heb je bewonderd,” gaf hij toe, terwijl hij zijn blik liet rusten op de plek waar zijde over hun sleutelbeen spande, een moedervlek die net boven de stof uitkwam – een constellatie van moedervlekken die hij als jongen had onthouden. Een herinnering prikkelde, half herinnerend en pijnlijk bekend, maar hij schudde het van zich af. Hier, in deze vergulde kooi van anonimiteit, bestond er niets anders dan de warmte van hun lichamen, centimeters van elkaar verwijderd.
De gehandschoende hand van de vreemdeling nestelde zich bezitterig op Dantes middel, de duim volgde de lijn van zijn heupbeen door de op maat gemaakte wol. De andere hand tilde een druif op van een zilveren dienblad dat door een gemaskerde bediende werd doorgegeven en drukte deze aan Dantes lippen. Hij beet naar beneden, het sap explodeerde terwijl hun ogen zich verbonden – honger ontmaskerd.
“Je smaakt naar zonde,” mompelde de vreemdeling, die hem wegleidde met een stevige druk tegen zijn onderrug. De menigte scheidde zich als water om hen heen en slokte hun terugtocht naar een afgelegen nis, gedrapeerd in smaragdgroen fluweel, op. Een enkele kaars flikkerde naast een chaise lounge en wierp lange schaduwen toen de vreemdeling Dante erop duwde, hun gewicht volgde hem naar beneden.
Zijden handschoenen gleden met weloverwogen traagheid langs Dantes borst naar beneden, knopen gingen open onder behendige vingers. Hij hapte naar adem toen koude lucht zijn huid raakte en kreunde toen die gehandschoende handen zijn tepels aanraakten en net geen pijn deden. De bek kantelde naar achteren, een laag gegrinnik weerklonk door hun gezamenlijke ademhaling.
“Zeg me wat je wilt.” Een bevel, geen vraag.
“I-” Woorden verslikte zich in Dante’s keel toen de vreemdeling hem omklemde, de hitte tussen hun benen onmiskenbaar. Hij kromde zich in hen, handen grepen fluweel in plaats van vlees, frustraties kronkelden strak. De snavel streek langs zijn kaaklijn, de hete adem tegen zijn oor.
“Zeg het.” Hun stem was een zweepslag.
“Ik wil dat je me neukt,” ademde Dante, overgave ontrafelend in zijn borst als een gebroken belofte.
De gehandschoende vingers van de vreemdeling verstrengelden zijn haar en rukken zijn hoofd naar achteren. “Niet hier. Kom met me mee.”
Ze leidden hem door labyrintische gangen met oude wandtapijten, naar een privé-salon waar het haardlicht over vergulde spiegels danste en een hemelbed de ruimte domineerde. Op het moment dat de deur achter hen dichtklikte, brak Dantes zelfbeheersing. Hij draaide de vreemdeling ertegenaan, verbrijzelde hun mond en metaal kletterde op de vloer toen hij de bek wegtrok.
Wat hem tegemoet kwam was een gezicht van geesten: scherpe vlakken, die vervloekte moedervlek net onder hun oog, en herkenning als een kogel door het hart. *Luca.
Dante wankelde achteruit, afschuw en verraad strijdend met de razende behoefte die nog steeds door zijn aderen pulseerde. “Je bent dood,” kraste hij, zijn vingers trilden tegen zijn borst.
Een langzame, bittere glimlach krulde Luca’s lippen toen hij de handschoenen uittrok. Hij onthulde de handen die Dante maar al te goed kende: dezelfde eeltknobbels van jaren schermen, hetzelfde litteken op zijn knokkels van door glas vallen toen hij zestien was. “Verrassing.” Zijn stem was vlak. Toen zachter, gevaarlijker: “Of ben je me zo snel vergeten?”
EINDE VAN DEEL EEN