De geur van leer en sandelhout hing dik in de lucht toen Thomas de verborgen trap opliep achter de Arnhemse nachtclub *Obsidian Velvet*. Zijn Italiaanse schoenen zakten in het pluche van het tapijt en dempten zijn voetstappen. Hij had horen fluisteren over deze privékerker – een ondergronds toevluchtsoord voor hen die hunkerden naar controle of de afwezigheid ervan – maar niets had hem kunnen voorbereiden op de aanblik die hem te wachten stond in de schemerige kamer.
Seraphina stond tegen een mahoniehouten bar, haar silhouet omlijst door flikkerend kaarslicht. Een korset van zwarte zijde en kant omsloot haar taille en accentueerde volle heupen en royale borsten die nauwelijks in bedwang werden gehouden door de pure stof. Kousen om haar gespierde dijen leidden naar naaldhakken die onheilspellend klikten toen ze naar voren stapte. Haar gezicht was een masker van koele onverschilligheid – hoge jukbeenderen, donkere ogen met kohl, bloedrode lippen. Een zilveren halsketting glinsterde aan haar keel en in haar ene hand speelde ze afwezig met de staart van een flogger.
Thomas, een vermogende investeringsbankier die gewend was om kamers te commanderen en mannen te breken op de beursvloer, voelde een onbekend gevoel van onbehagen onder zijn maatpak. Hij had onderhandelingen verwacht, dominantie spelletjes misschien, iets wat hij naar zijn hand kon zetten zoals een koppige markttrend. Maar de manier waarop Seraphina over hem heen keek, koud en beoordelend, vertelde hem dat dit niet zomaar een spelletje zou zijn.
“Stipt,” merkte ze op, haar stem een fluwelen snor die door de vochtige lucht sneed. “Ik bewonder stiptheid in mijn onderdanigen.”
Onderdanig? Thomas’ wenkbrauwen gingen omhoog. Hij had deze sessie onder valse voorwendselen geboekt – een nieuwsgierige toeschouwer, had hij zichzelf wijsgemaakt – maar nu, met Seraphina’s starende blik in zijn ogen, smaakte de leugen bitter op zijn tong.
“Je lijkt… gespannen,” ging ze verder, hem omcirkelend als een roofdier. Haar nagels gingen lichtjes over zijn onderarm en lieten kippenvel achter. “Voor iemand die om deze ervaring heeft gevraagd.”
“Ik heb niet…” begon hij, maar haar vingers drukten stevig tegen zijn lippen en snoerden hem de mond.
“Het contract was heel duidelijk,” mompelde ze. “Je hebt het ondertekend.” Met weloverwogen traagheid haalde ze een opgevouwen document van de bar – een papier dat hij eerder die dag had afgedaan als louter formaliteiten. Nu, onder haar blik, voelde het gewicht zwaarder dan goud. Ze trok een nagel met een karmijnrode punt langs één regel: *De Dominant bepaalt alle voorwaarden van het spel en kan naar eigen goeddunken zintuiglijke deprivatie of gedwongen genot opleggen.*
Thomas’ keel droogde op. Het was zijn bedoeling geweest om de scène te dicteren, niet om zich eraan te onderwerpen. Maar Seraphina wachtte zijn instemming niet af. geslonken tanden. Het was beschuldigend bedoeld, maar de trilling in zijn stem verraadde hem. Ze antwoordde niet, in elk geval niet met woorden. In plaats daarvan raakte haar handpalm zijn blootgestelde pik door de stof heen, waardoor er schokken van pijn en genot door hem heen gingen.
“Ah!” Het verstikte geluid ontsnapte voordat hij het kon tegenhouden. Zijn lichaam kromde zich tegen de boeien, zijn spieren trilden. Seraphina’s vingers gleden over de bobbel in zijn broek en oefenden net genoeg druk uit om hem eraan te herinneren hoe dichtbij ze was om hem op de juiste manier aan te raken – hoeveel ze weigerde te geven.
“Je wilde controle,” fluisterde ze weer tegen zijn oor, haar stem een zondige belofte. “Maar je hebt het nog niet verdiend.” Daarmee stapte ze terug, hem trillend en geblinddoekt achterlatend, zijn wereld gereduceerd tot het wrede samenspel van sensatie en ontkenning.
De tijd rekte zich eindeloos uit terwijl Seraphina om hem heen bewoog – hij kon het gefluister van stof horen, het kraken van leer, maar niets meer. Toen kwam de koude kus van metaal tegen zijn sleutelbeen: een mes? Een speeltje? Hij durfde niet te bewegen. Ze sleepte het langzaam naar beneden, niet snijdend, alleen tracerend – de scherpe rand als tegenhanger van haar eerdere aanraking. Toen ze uiteindelijk staal door huid verving, huilde Thomas bijna van opluchting.
Haar lippen vonden zijn keel, warm en volhardend, terwijl haar ene hand bezitterig over zijn borst lag. De andere gleed tussen zijn benen en omklemde hem door de broek heen met net genoeg druk om hem te laten janken. Zijn heupen schokten deze keer wanhopig in haar handpalm. Ze beloonde hem door haar greep te verstevigen, maar alleen voor een moment, voordat ze zich weer terugtrok.
“Alsjeblieft,” hoorde hij zichzelf smeken, met een rauwe stem. En daar was het: overgave. Het moment dat zijn trots als glas uiteenviel onder haar hielen. Een laag gebrom van tevredenheid rommelde in Seraphina’s borstkas toen ze eindelijk zijn riem losmaakte en hem vrijliet voor de koele lucht. Haar vingers sloten zich om zijn pik, glad en strak, net genoeg strelend om hem op het randje in balans te houden.
“Je hebt het zo goed gedaan,” mompelde ze, maar hij registreerde de lof nauwelijks door de waas van behoefte. Elke pomp was weloverwogen, afgemeten – ze gunde hem geen bevrijding, zelfs niet toen het genot zich steeds strakker in zijn buik nestelde. Toen haar duim over de kop ging en voorvocht uitsmeerde, kreunde Thomas luid en ongefilterd.
“Kom voor me,” beval ze met haar stem als fluwelen boeien. En dat deed hij, hij spoot over haar hand heen met een gesmoorde kreet en zijn lichaam schokte tegen de boeien. Seraphina keek met duister amusement toe hoe naschokken door hem heen trilden, haar greep verslapte pas toen zijn ademhaling zich begon te stabiliseren.
“Brave jongen,” fluisterde ze, terwijl ze luie cirkels over zijn heup trok. De woorden kwamen aan als een klap