Een ontmoeting met een man in een blauw pak

Ik was op 3 oktober in die bar in De Koog toen ik hem zag. Die bar tegenover de mijne, de B&B had een naam die klonk alsof hij zo uit een Agatha Christie-roman kwam, maar ik vergeet die altijd, zat vol met congresgangers, net als ik. Het tapijt rook raar, te veel dennenreinigingsmiddel, en alle barkrukken waren van dat goedkope metaal dat aan je benen blijft plakken als het buiten warm is.

Finn stond eerst met zijn rug naar me toe. Hij droeg een blauw pak dat bij zijn ogen paste, dat weet ik omdat hij me dat later vertelde toen we bij het zwembad van het hotel stonden. Ik herinner me dat ik dacht: “Wat voor man draagt blauw op blauw?”, maar er was iets aan hem, iets zelfverzekerds, zelfs in die goedkope bar, het soort plek waar ze bier nog in van die kleine tulpglazen serveren en waar je bitterballen kunt krijgen als je honger hebt.

‘Finn!’, riep ik. Hij draaide zich langzaam om, bijna lui. Toen zijn ogen de mijne ontmoetten, voelde ik een vonk. Zijn lippen krulden tot een glimlach die helemaal uit tanden bestond, maar niet gemeen was.

‘Bieke!’, zei hij. Hij sprak mijn naam uit alsof hij die al jaren kende, niet alsof we concurrenten in dezelfde branche waren.

We haalden drankjes bij de bar, ik nam een jenever, hij een Leffe. Eerst hadden we het over zaken, over de conferentie, onze presentaties van morgen. Maar toen verhuisden we naar de kleine tafeltjes bij het raam en Finns voet vond mijn been onder de tafel. Hij droeg een zilveren Rolex met een leren bandje. Zijn hand op mijn dij was stevig, maar niet ruw.

“Weet je,” zei hij, zijn stem zo zacht dat ik naar voren moest leunen om hem te horen, “ik heb je wel vaker gezien op dit soort evenementen. Ik dacht altijd dat je te goed voor me was.”Dat ben ik ook,” antwoordde ik, terwijl ik onder de tafel zachtjes in zijn knie kneep.

Hij lachte, een diep gerommel in zijn borst. “Is dat zo? Waarom zijn we dan hier?”Omdat ik me verveel en jij interessant bent,” zei ik, terwijl ik mijn jenever leegdronk.

Finn grijnsde, stond op en stak zijn hand uit. “Kom mee.”

We namen een Uber naar een plek die Villa De Duinen heette. Het was chique, overal marmeren vloeren en kroonluchters. Finn had gereserveerd, natuurlijk had hij dat gedaan. Hij kende de eigenaar en schudde hem de hand alsof ze oude vrienden waren.

In de slaapkamer kleedde hij me langzaam uit, zijn vingers streelden mijn huid terwijl hij mijn blouse losknoopte. Zijn adem rook naar bier en iets zoeters, misschien de appeltaart die we samen in de bar hadden gegeten.

“Ik wil toekijken,” fluisterde hij, terwijl hij me op het bed duwde. “Ik wil zien hoe je jezelf aanraakt.”

Zijn ogen bleven de mijne strak vasthouden terwijl ik mijn Hema-slipje uittrok, dat blauwe met de witte streep. Ik ging op mijn rug liggen en spreidde mijn benen voor hem. De kamer was koud, maar mijn huid gloeide waar zijn blik me raakte.

“Zo?” vroeg ik, terwijl ik twee vingers in mezelf liet glijden. Mijn heupen kwamen van het bed omhoog, op zoek naar meer wrijving.

Finns pupillen werden groter terwijl hij naar me keek, zijn pik spande zich tegen zijn broek. “Sneller,” beval hij, zijn stem ruw van verlangen.

Ik gehoorzaamde, mijn vingers bewogen sneller, harder. De natte geluiden vulden de kamer, obsceen en bedwelmend. Finn maakte zijn riem los, maar raakte zichzelf niet aan; hij stond daar gewoon te kijken hoe ik mezelf voor hem bevredigde.

“Je bent zo mooi zo,” zei hij, zijn stem nauwelijks meer dan een fluistering. “Zo verdomd nat.”

Zijn woorden deden me schokken, mijn rug boog zich van het bed af. Ik voelde mijn orgasme opkomen, zich strak in mijn buik oprollen. Finn zag het ook; hij deed een stap dichterbij om beter te kunnen zien.

“Kom klaar voor me,” gromde hij, en dat deed ik, mijn lichaam trilde terwijl golf na golf van genot over me heen spoelde. Mijn vingers bleven bewegen, elke laatste trilling eruit halend tot ik als een slappe lappenduk op het bed lag.

Finn gaf me geen tijd om bij te komen voordat hij bovenop me lag, zijn mond de mijne gevangen nemend in een heftige kus. Ik proefde mezelf op zijn lippen terwijl zijn pik tegen mijn opening drukte. Hij stootte hard in me, me volledig vullend.

“God, wat voel je goed,” kreunde hij, terwijl hij begon te bewegen. Elke stoot was diep en langzaam, waarbij hij zijn bekken tegen mijn clitoris wreef.

Ik sloeg mijn benen om hem heen en spoorde hem aan om dieper te gaan. “Harder,” hijgde ik, terwijl ik mijn nagels in zijn rug groef.

Hij deed wat ik zei, zijn heupen bewogen steeds sneller terwijl het hoofdeinde tegen de muur sloeg. Het geluid vermengde zich met ons gekreun en gesteun, en zo ontstond een symfonie van wellust die door de kamer galmde.

Plotseling trok Finn zich terug en draaide me op mijn buik. Hij rukte me bij mijn haar omhoog tot ik op handen en voeten zat, en ramde zich vervolgens van achteren weer in me. Zijn vingers groeven zich in mijn heupen terwijl hij me meedogenloos neukte.

“Fuck,” schreeuwde ik, terwijl ik me tegen hem aan duwde. Door de nieuwe hoek kon hij nog dieper in me komen; bij elke stoot sloegen zijn ballen tegen mijn clitoris.

Hij reikte om me heen om ruw in cirkels over mijn gevoelige knopje te wrijven. Ik gilde, mijn lichaam schokte toen er weer een orgasme door me heen raasde. Finn slaakte een zacht gekreun, zijn pik pulseerde in me terwijl hij ook klaarkwam.

We zakten uitgeput en bezweet op het bed neer. Finn kuste zachtjes mijn schouder voordat hij van me af rolde. Hij ging naar de badkamer en kwam terug met een warm washandje, waarmee hij me zachtjes schoonmaakte.

“Gaat het?” vroeg hij, terwijl hij me in zijn armen trok.

“Mmm-hmm,” mompelde ik, terwijl ik me tegen zijn borst nestelde. Zijn hart klopte rustig onder mijn oor.

We bleven daar een tijdje liggen, elkaar gewoon vasthoudend. Toen ging Finn op één elleboog zitten en keek met een grijns naar me.

“Weet je,” zei hij, “ik had nooit gedacht dat onze eerste keer in een swingersclub zou zijn.”Ik ook niet,” lachte ik. “Maar hier zijn we dan.”

Finn grijnsde nog breder en liet een hand langs mijn zij glijden. “En ik denk dat we het nog een keer moeten doen.”