De Captain’s Pour

Ik had de hele middag bij Hema doorgebracht, op zoek naar het perfecte cadeau voor de verjaardag van mijn partner. Ze zouden nooit geloven dat ik drie uur lang heb getwijfeld of ik een Belgisch wafelijzer of een set handgesneden houten klompen voor hem zou kopen, ze zouden me waarschijnlijk zo hard uitlachen dat we onze reservering voor het diner zouden missen.

Maar dat was later. Op dit moment ben ik op het eindejaarsfeest van de volleybalclub, zittend op een oncomfortabele plastic stoel in het buurthuis aan het Dusartplein. De muren hangen vol met vervaagde posters van vroegere teams, en de lucht ruikt zwaar naar goedkoop bier en oude chips uit de automaten.

En daar staat Tibo, onze aanvoerder, bij de geïmproviseerde bar die bestaat uit schraagjes en een plank. Ze leunt voorover om nog een glas Jupiler in te schenken, waarbij haar spieren zichtbaar bewegen onder haar strakke tanktop. Haar blonde haar zit in een rommelige knot, en ze lacht om iets wat een van de jongens zei, terwijl ze haar hoofd achterover gooit om haar gebruinde nek te laten zien. Ik let al maanden op haar, al sinds de selectietrainingen toen ze voor het eerst tegen ons allemaal schreeuwde: “Laat eens wat verdomde inzet zien!”

Ik neem een slokje van mijn eigen biertje en voel het tegen mijn tanden bruisen en mijn tong bedekken met dat bittere schuim. Het is niet alleen de alcohol die me een warm gevoel geeft; er is ook die hitte van binnen, een rusteloze energie die mijn huid doet tintelen als ik naar haar kijk. Ze betrapt me terwijl ik staar, en ik kijk snel de andere kant op, met een rode blos op mijn wangen.

“Veerle!”

Ik draai me om en zie Liesel, een van de andere verdedigsters, die me naar de tafel wenkt waar ze ‘Truth or Dare’ spelen. Mijn hart zakt een beetje, ik ben nooit zo goed geweest in feestjes of dit soort spelletjes. Maar ik wil niet onbeleefd zijn, dus loop ik erheen, terwijl ik onderweg mijn rommelige paardenstaart probeer glad te strijken.

“Kom op,” zegt Liesel, terwijl ze een leeg plastic bekertje naar me toe schuift en gebaart dat ik moet gaan zitten. “We zijn net begonnen.”

Ik haal diep adem en sluit me aan bij de groep, terwijl ik Tibo in de gaten houd die terugkomt van de bar, met bier dat zachtjes klotst in haar glas. Ze vangt mijn blik weer, en deze keer kijk ik niet weg.

“Oké,” zegt Liesel, “laten we dit feestje beginnen! Wie wil er als eerste?”

Ik hoef gelukkig geen antwoord te geven, want Tibo schuift op de lege stoel naast me, haar dij drukt tegen de mijne door onze spijkerbroeken heen. Ze leunt naar me toe om in mijn oor te fluisteren: “Maak je geen zorgen, Veerle, ik bescherm je tegen de ergste uitdagingen.”

Haar adem is warm in mijn nek, en ik ruik de vage geur van haar parfum vermengd met bier. Ik knik, niet in staat om iets te zeggen terwijl er een rilling over mijn rug loopt.

“Oké, Tibo,” zegt Liesel, “jij bent aan de beurt!”

Tibo grijnst, met een ondeugende glinstering in haar ogen. “Waarheid of durven, Veerle?”

Mijn mond wordt droog. Ik voel de blikken van iedereen op ons gericht, en mijn hart bonkt in mijn borst alsof ik op het punt sta te serveren voor matchpoint.

“Dare,” krijg ik er met moeite uit, mijn stem nauwelijks meer dan een fluistering.

Tibo trekt een wenkbrauw op, terwijl er langzaam een glimlach over haar gezicht glijdt. “Een dare, hè? Nou, dan…”

Ze leunt achterover in haar stoel, neemt een slokje van haar biertje en kijkt me peinzend aan. De ruimte lijkt kleiner te zijn geworden; het lawaai van de andere tafels vervaagt totdat alleen wij nog overblijven.

“Oké,” zegt ze uiteindelijk, terwijl ze haar beker met een resolute klik op tafel zet. “Ik daag je uit… om me te kussen.”

Mijn adem stokt in mijn keel. Om ons heen klinken fluitjes en gejoel van de rest van het team, maar ik hoor ze nauwelijks. Het enige wat ik zie zijn Tibo’s lippen, gekruld in die plagende glimlach.

Voordat ik mezelf ervan kan weerhouden, leun ik voorover en druk mijn mond op de hare. Haar lippen zijn zacht en warm, en smaken een beetje naar bier met daaronder iets zoeters. Eerst kust ze me aarzelend terug, daarna steeds dringender, terwijl haar hand omhoog komt om de achterkant van mijn nek te omvatten. Haar vingers voelen koel aan tegen mijn hete huid.

De kamer draait om ons heen terwijl we zoenen; het geluid van onze teamgenoten vervaagt totdat we alleen nog met z’n tweeën zijn, helemaal in elkaar verdiept. Als we eindelijk uit elkaar gaan, hijgend naar adem, voel ik de warmte die van haar lichaam afstraalt en zie ik de blos op haar wangen die precies hetzelfde is als die van mij.

“Ik… ik heb wat frisse lucht nodig,” stamel ik, terwijl ik me van de tafel afduw en snel opsta. Mijn benen voelen trillerig aan terwijl ik naar de deuren loop die naar de binnenplaats leiden, zonder naar Tibo of iemand anders te durven kijken.

De koele nachtlucht raakt me als een plens water, waardoor ik naar adem snak. Ik leun tegen de bakstenen muur van het buurthuis, in een poging op adem te komen en mijn bonzende hart tot rust te brengen. Het feest klinkt gedempt achter me; de muziek en het gelach vervagen naar de achtergrond terwijl ik me concentreer op het regelmatige ritme van mijn eigen ademhaling.

Ik weet niet hoe lang ik daar sta, maar uiteindelijk hoor ik voetstappen achter me dichterbij komen. Tibo’s stem snijdt als een mes door de duisternis.

“Gaat het?”

Ik draai me naar haar toe en leun achterover tegen de muur, met mijn armen over mijn borst gekruist. Ze komt dichterbij, zo dichtbij dat ik kan zien hoe het maanlicht in haar haar valt en het laat glanzen als gesponnen goud.

“Ja,” zeg ik zachtjes. “Ik ben gewoon… alles aan het verwerken.”

Ze knikt en doet nog een stap naar voren tot ze recht voor me staat, onze lichamen raken elkaar bijna. “Dat snap ik,” mompelt ze, terwijl ze een haarlok achter mijn oor strijkt. Haar vingers blijven even op mijn wang rusten en volgen de lijn van mijn kaak. “Weet je, dat wilde ik al heel lang doen.”

Mijn hart slaat een slag over bij haar woorden, en ik voel hoe ik me naar haar aanraking toe laat leunen. “Echt?”

Ze knikt weer, zonder haar ogen van de mijne af te wenden. “Echt,” fluistert ze. Dan, voordat ik kan reageren, leunt ze naar voren en kust me opnieuw, dit keer met meer hartstocht.

Ik smelt tegen haar aan, mijn armen sla ik om haar nek terwijl ik haar wanhopig terugkus. Haar handen vinden hun weg naar mijn heupen en trekken me strak tegen haar lichaam aan, zodat ik elke harde contour en zachte ronding door onze kleren heen kan voelen. De muur drukt in mijn rug, maar dat merk ik nauwelijks; het enige waar ik me op kan concentreren is de warmte van haar mond op de mijne, de smaak van haar tong terwijl die de mijne verkent.

Een van haar handen glijdt onder mijn shirt, haar vingers spreiden zich over mijn onderrug. Het contact laat elektrische vonken door me schieten, waardoor mijn adem in mijn keel blijft steken. Ik buig me instinctief naar haar aanraking toe, verlangend naar meer.

Alsof ze mijn gedachten kan lezen, trekt ze zich terug van mijn lippen om kusjes langs mijn nek te laten glijden, waarbij haar tanden de gevoelige huid net onder mijn oor strelen. Ik kreun zachtjes en kantel mijn hoofd achterover om haar beter toegang te geven terwijl ze mijn zintuigen blijft prikkelen.

Haar andere hand komt omhoog om mijn borst door mijn beha heen te omvatten, haar duim cirkelt rond mijn tepel tot die zich onder de stof tot een strakke knop vormt. Het gevoel laat golven van hitte door me heen stromen, die zich tussen mijn benen ophopen tot ik smacht van verlangen.

“Tibo…” Ik hap naar adem, mijn vingers graven zich in haar schouders terwijl ze me genadeloos blijft plagen. “Alsjeblieft…”

Ze trekt zich net genoeg terug om me in de ogen te kijken, een ondeugende grijns verspreidt zich over haar gezicht. “Alsjeblieft wat, Veerle?” mompelt ze, haar stem zacht en schor van verlangen. “Zeg me precies wat je wilt.”

Ik slik hard, mijn wangen gloeien heter dan ooit terwijl ik mezelf dwing haar blik vast te houden. “Ik… ik wil jou,” fluister ik, de woorden nauwelijks hoorbaar boven het bonzen van mijn eigen hart. “Ik wil dat je me aanraakt. Om me een lekker gevoel te geven.”

Haar glimlach wordt breder en ze leunt naar voren om mijn lippen opnieuw te veroveren, dit keer met een woeste intensiteit die me het laatste beetje adem ontneemt dat ik nog over heb. Haar handen dwalen gulzig over mijn lichaam, verkennen elke ronding en contour door mijn kleren heen, totdat ik onder haar aanraking begin te kronkelen.

Eindelijk trekt ze zich van me terug, zwaar hijgend terwijl ze naar beneden kijkt, naar de plek waar onze lichamen tegen elkaar zijn gedrukt. ‘Niet hier,’ zegt ze, terwijl ze mijn hand in de hare neemt. ‘Kom mee.’

Ze leidt me weer naar binnen, langs het groepje dat nog steeds ‘Truth or Dare’ speelt, en een trap op naar wat vast het kantoor van het buurthuis moet zijn. Zodra we veilig achter gesloten deuren zijn, draait ze zich weer naar me toe, haar ogen donker van begeerte.

“Ik wil dit al zo lang,” fluistert ze, terwijl ze me weer dicht tegen zich aan trekt. “Om je helemaal voor mezelf te hebben.”

Haar mond stort zich op de mijne, en ik kreun in de kus terwijl ze me tegen de deur duwt. Haar handen maken korte metten met mijn shirt, trekken het over mijn hoofd en gooien het opzij, voordat ze verdergaan met mijn beha. De koele lucht raakt mijn blote huid, waardoor mijn tepels nog harder worden terwijl ze vooroverbuigt om er een in haar mond te nemen.

Ik slaak een kreet van genot, mijn vingers verstrikken zich in haar haar terwijl ze aan het gevoelige vlees zuigt en knabbelt. Haar andere hand glijdt in mijn spijkerbroek en omvat mijn schaamheuvel door mijn slipje heen, terwijl ze me blijft plagen met haar mond.

“Fuck,” hijg ik, terwijl ik me wanhopig tegen haar handpalm aanwrijf. “Tibo, alsjeblieft…”

Ze trekt zich net genoeg terug om naar me op te kijken, met een zelfvoldane glimlach om haar lippen. “Wat wil je, Veerle?” vraagt ze nog eens, terwijl haar vingers langzame cirkels over mijn clitoris wrijven door de vochtige stof van mijn slipje heen. “Zeg het maar.”

Ik jammer, mijn heupen schokken tegen haar aan terwijl ik probeer heldere gedachten te vormen. “Ik… ik wil meer,” weet ik eruit te persen. “Ik wil je in me voelen.”

Haar glimlach wordt breder en ze haakt een vinger in de tailleband van mijn spijkerbroek, trekt die samen met mijn slipje naar beneden tot ze bij mijn enkels liggen. Ik stap er snel uit en schop ze opzij terwijl ze voor me op haar knieën zakt.

“Spreid je benen,” beveelt ze, haar stem laat geen ruimte voor tegenspraak. Ik doe wat ze zegt en voel me kwetsbaar en bloot onder haar intense blik. Maar er is geen tijd om daar bij stil te staan, want ze leunt naar voren, drukt een zachte kus op mijn binnenkant van mijn dij en baant zich vervolgens een weg omhoog naar mijn verlangende kern.

Haar tong vindt mijn clitoris met onfeilbare precisie en draait rond het gevoelige zenuwknoopje totdat ik haar naam uitroep. Ze likt me gulzig, afwisselend met lange halen en snelle tikjes waardoor ik sterretjes zie.

Twee vingers glijden moeiteloos in me, krullen omhoog om dat plekje diep van binnen te raken terwijl ze mijn kutje blijft verslinden als een bezeten vrouw. De dubbele sensaties dreigen me te overweldigen, en ik grijp wanhopig haar haar vast, mijn heupen bewegen mee op het ritme van haar stoten.

“Tibo,” kreun ik, terwijl ik de druk in me voel opbouwen als een opgewonden veer. “Ik ben er bijna…”

Ze neuriet tegen me aan, waardoor trillingen door mijn clitoris gaan die me nog hoger opjagen. Haar vingers gaan sneller, ze beuken me meedogenloos terwijl ze hard op mijn gevoelige knopje zuigt. De combinatie is te veel, ik kom klaar met een schreeuw, terwijl mijn lichaam krampachtig samentrekt rond haar vingers en golf na golf van genot over me heen spoelt.

Ze vertraagt haar bewegingen en brengt me zachtjes weer tot rust terwijl ik tegen de deur leun voor steun. Als ze zich eindelijk terugtrekt, verschijnt er een zelfvoldane glimlach op haar gezicht en ligt er een glinsterend laagje van mijn opwinding op haar kin.

“Beter?” vraagt ze, terwijl ze opstaat om een zachte kus op mijn lippen te drukken.

Ik knik zwakjes, nog steeds op zoek naar mijn adem. “Veel beter,” fluister ik, terwijl ik haar weer dicht tegen me aan trek. Onze lichamen passen perfect bij elkaar, als twee puzzelstukjes die op hun plek klikken. En terwijl we daar in het schemerige licht van het kantoor staan, in elkaars armen verstrengeld, kan ik niet anders dan denken dat dit de plek is waar ik altijd al had moeten zijn.

Later, veel later, mijn huid rood aangelopen en glibberig van het zweet, de smaak van Tibo nog op mijn tong, liggen we in elkaar verstrengeld op het kleine bankje in de hoek van het kantoor. Het feest beneden is uitgeklonken, waardoor we alleen zijn in ons kleine toevluchtsoord.

Ze tekent wat patroontjes op mijn buik, haar vingers glijden in mijn navel voordat ze lager gaan om te spelen met de krullen waar mijn dijen samenkomen. Ik sh