Godverdomme, ik kan nog steeds niet geloven dat dit is gebeurd. Ik, Bram, altijd degene die de leiding heeft: elk uitstapje naar Egmond aan Zee op rolletjes plannen, dat knusse strandhuis met zijn oude bakstenen open haard boeken, precies zoals Kato het graag heeft. Maar dit jaar? Neuk me opzij.
We waren al een eeuwigheid getrouwd: een decennium aan routines en mijn ijzeren greep op alles, van financiën tot haar sociale leven. Ze klaagde nooit, niet echt. Alleen die stille zuchten toen ik het avondje uit van een ander meisje neerschoot of weigerde haar de verdomde muren een fellere kleur te laten schilderen. Dus toen ze alleen naar de dorpsmarkt begon te sluipen, kreeg ik argwaan. Ik dacht dat ze misschien achter mijn rug een plaatselijke visser zag.
Zo heb ik uiteindelijk die vreselijke camera in ons slaapkamerplafond geïnstalleerd. Ik ben er niet trots op, maar ik had bewijs nodig voordat ik haar ermee confronteerde. Stom, toch? Blijkt dat ik het gewoon had moeten vragen – het had mezelf de hartaanval bespaard.
De eerste avond dat we daar waren, na een waardeloos diner waarbij ze nauwelijks haar stroopwafels aanraakte, stuurde ze me vroeg naar bed met een of ander onzin-hoofdpijn-smoesje. Ik mokte naar boven, startte mijn laptop op en daar stond ze: op de feed. Maar het was niet haar hoofd in het kussen waardoor mijn maag zakte. Hij was het.
Jan, onze verdomde buurman van thuis. Degene die ik al tien keer had uitgenodigd voor een biertje omdat hij wist hoe hij Kato’s vintage platenspeler moest repareren. Nu had hij zijn handen over haar heen en fluisterde iets wat haar aan het lachen maakte – een geluid dat ze me al maanden niet meer had gegeven. Ze droeg een belachelijk zijden nachthemd – eentje dat ik niet herkende – en toen ze hem op bed trok? Neuken.
Mijn pols klopte tegen mijn keel terwijl ze in elkaar verstrengelden. Haar nagels gingen langs zijn rug terwijl hij haar nek kuste alsof het een verdomde delicatesse was. En toen – het ergste – zagen ze elkaar. We hebben elkaar echt gezien. Geen aarzeling, geen tweede gedachten. Gewoon… honger. Hij trok het nachthemd van haar schouder en ze boog zich tegen hem aan, hijgend toen zijn mond haar borst vond.
Ik had moeten uitloggen. Ik had naar beneden moeten stormen en ze uit elkaar moeten scheuren. Maar ik kon me niet bewegen. Mijn pik was een verrader en spande zich tegen mijn boxershort terwijl ik haar hem later zag berijden – eerst langzaam, daarna uitzinnig. Haar gekreun werd gedempt door het slechte geluid van de camera, maar ik kon alles op haar lippen lezen. Elke stoot, elke hap van zijn lip… het was alsof ze dit hadden gepland. En misschien hadden ze dat ook gedaan.
Toen hij bij haar binnenkwam – toen ze om hem heen huiverde met een kreet waar ik pijn in de borst van kreeg – sloeg ik uiteindelijk de laptop dicht. Maar het was niet alleen maar woede die mij overspoelde. Het was iets donkerder. Heter. Een verwrongen soort trots om te zien hoe ze pakten wat ik haar niet meer wilde geven.
Nu? Nu zit ik op deze verdomde veranda en staar ik naar de Noordzee alsof deze antwoorden bevat. En Kato staat beneden in de keuken te neuriën, zich er niet van bewust – of niet – terwijl Jan met een strontvretende grijns op de bank ligt. Een deel van mij wil hem eruit gooien. Nog een deel? Wil ze het nog een keer zien doen. God sta mij bij, dat doe ik.