Het vage neonreclamebord van De Drie Vaten flikkerde boven Luna’s hoofd terwijl ze een whiskyzuur inschonk voor Kobe van Dijk. Zijn scherpe marineblauwe pak klemde zich vast aan brede schouders en het frisse witte overhemd was net genoeg losgeknoopt om het borsthaar eronder te laten zien. Hij had zijn drankje al sinds acht uur gedronken, en elke keer dat ze langskwam bleven zijn ogen op haar gericht. Vanavond was hij niet de gebruikelijke pakkende man die over de aandelenmarkten praatte. Vanavond was hij op zoek.
Ze boog zich naar voren en liet haar donkere krullen langs zijn schouder strijken terwijl ze hem het glas overhandigde. ‘Nog eentje voor u, meneer van Dijk?’ Haar stem was fluweelachtig, laag genoeg om zijn knokkels rondom de beker witter te maken.
Kobe schraapte zijn keel en verschoof heen en weer op de leren stoel. ‘Noem me Kobe,’ mompelde hij, terwijl hij haar recht in de ogen keek. De lucht tussen hen bonkte: elektrisch, vol onuitgesproken dingen. Luna verbrak het oogcontact niet terwijl ze langzaam en opzettelijk de bar afveegde. Toen de laatste klant vertrok en de deur dichtging, legde ze de handdoek neer.
‘Kobe,’ spinde ze terwijl ze de toonbank omliep. Haar vingers raakten zijn pols aan voordat ze hem van de kruk trok en hem naar de achtergang leidde, waar de opslagruimte zoemde van het zwakke gezoem van oude tl-lampen. Op het moment dat de deur achter hen dicht klikte, lagen haar handen op de gesp van zijn riem en rukten ze hem met geoefend gemak open.
Hij kreunde toen ze op haar knieën viel, terwijl de geur van oud eikenhout en dure parfum aan hem bleef hangen. Luna haastte zich niet; in plaats daarvan volgde ze de omtrek van zijn pik door de zijden boxershort heen, en voelde hem trillen onder haar aanraking. Toen ze hem losliet, sleepte haar tong langzaam de schacht in, plaagde het hoofd voordat ze hem diep nam. Kobe’s adem stokte, vingers raakten verstrikt in haar haar terwijl ze hem met een meedogenloze zuigkracht bewerkte, elke slok doelbewust.
Het flikkerende licht wierp schaduwen over zijn gespannen gezicht en Luna zag hem uiteenvallen; zijn heupen schoten onwillekeurig naar voren toen ze zijn ballen vastpakte en net genoeg kneep om hem naar adem te laten happen. Ze proefde nu het zout op haar lippen en voelde het kloppen in zijn lengte terwijl het plezier groeide. Toen hij eindelijk met een verstikte kreun in haar mond kwam, slikte ze elke druppel door voordat ze schoon likte, grijnzend naar hem opkijkend. ‘Je kunt goed mikken,’ fluisterde ze tegen zijn dij.
Kobe liet zich, nog steeds trillend, tegen de planken zakken, terwijl Luna opstond en haar rok gladstreek. “Tot volgende vrijdag?” vroeg ze terloops, terwijl ze zich al naar de deur draaide. Zijn verstikte lach volgde haar naar buiten.