De storm rolde binnen vanaf de Noordzee, een woede van wind en regen die de ramen van *La Brise*, de meest legendarische jazzclub van Oostende, deed rammelen. Binnen hing de lucht vol sigarenrook, zoute whiskydampen en het lage geluid van contrabasnoten die door de versleten houten vloer trilden. Ruben Marcais zat alleen aan een hoektafel, zijn beeldhouwershanden – ruw maar precies – rustend op het schaakbord voor hem. Hij was gekomen om vanavond de zee te schetsen, maar nu kon hij zich alleen maar op haar concentreren: Lila Van der Meer, de nieuwe zangvogel van de club met een stem als gebroken glas en honing.
Ze stond onder een enkel amberkleurig spotlicht, haar karmozijnrode jurk om rondingen die uit maanlicht gebeeldhouwd leken. De tekst van *”La Mer”* vloeide over haar lippen, elke noot een mes tussen zijn ribben. Hij kon niet zeggen of ze voor de hele kamer zong of alleen voor hem. Buiten sloegen de golven tegen de promenade als gevangen harten, maar hierbinnen vertraagde de tijd toen hun ogen zich in de rokerige nevel vasthielden.
Ruben deed zijn eerste zet – de pion van het paard die geruisloos over het zwarte marmer voortschreed. Een uitdaging. Lila’s lach was laag en weloverwogen, een contrapunt voor haar volgende vers. *”Je ne vois pas la fin de ce jour…”* Haar vingers zweefden over haar stukken, nagels gelakt als opgedroogd bloed. Ze raakte eerst de bisschop aan, een langzame streling die zijn keel deed dichtkrimpen.
“Je speelt vanavond met vuur, Marcais,” snorde ze, terwijl ze dichterbij kwam zodat hij de geur van bergamot en oud perkament op haar huid kon opvangen. Zijn knokkels werden wit rond zijn whiskyglas toen ze zich boog om over het bord te fluisteren: “Of probeer je gewoon te verliezen?”
Hij streek met een vingertop langs de rand van haar koningin zonder die vast te pakken, in plaats daarvan richtte hij zijn blik op de hare. *”Je onderschat me.”* De woorden kwamen er ruwer uit dan bedoeld, doorspekt met zout en iets donkers. Ze rilde – niet van de tocht, maar van hoe zijn ogen bleven hangen op de hartslag die in haar keel fladderde.
Het spel werd een dans van wilskracht. Haar zetten waren gedurfd, roekeloos – ze sloeg pionnen opzij alsof ze niets te vrezen had. Hij counterde met chirurgische precisie, elke zet berekend om haar zwakheden bloot te leggen zonder haar verdediging te doorbreken. Elke keer dat hij een van de hare veroverde, streek zijn duim doelbewust over haar vingers, genietend van de hapering in haar adem.
Tussen de beurten door wisselden ze beschimpingen en gestolen slokjes uit hetzelfde glas Armagnac uit, waarbij de amberkleurige vloeistof brandend door de kelen gleed die rauw waren van onuitgesproken honger. De geur van regen hing aan haar haar toen ze te dichtbij leunde, haar heup tegen zijn dij onder de tafel. Hij kon de hitte voelen die van haar afstraalde als een ovendeur die te lang open stond.
“Je denkt nu aan marmer,” beschuldigde Lila, terwijl ze grijnsde toen hij aarzelde over een zet. *”Ik zie het in je ogen, hoe je me in iets kouds en perfects wilt hakken.”* Rubens adem stokte bij de manier waarop ze *koud* zei, haar stem druipend van uitnodiging. Zijn handen trilden lichtjes toen hij haar ridder vastnam.
“Ik denk meer aan warmte,” gaf hij toe, zijn stem een laag gerommel dat tegen de schelp van haar oor trilde. *Hitte die dingen doet smelten. Ze rilde opnieuw, harder deze keer, en Ruben wist dat ze kon voelen hoe hard hij was onder het tafelkleed. Haar dijen drukten zich instinctief samen, maar niet uit ontkenning.
Het schaakbord werd een bijzaak toen ze allebei naar voren leunden, ellebogen aan weerszijden van het bord, gezichten centimeters uit elkaar. De lucht knetterde van onuitgesproken beloften. De regen sloeg tegen de ramen als jaloerse geliefden. Ergens in de verte jammerde een saxofoon – een geluid dat geen van beiden nog opmerkte.
Ruben stak zijn hand uit, zijn eeltige hand omklemde haar kaak. Haar huid was onmogelijk zacht, een contrast dat hij graag wilde onthouden. Zijn duim streek over haar onderlip, en ze kneep er even in – een vleugje tanden dat hem deed kreunen. Hij trok zich niet terug e verstikte tegen zijn lippen wakkerde zijn honger alleen maar aan. Hij wilde haar naar de achterkamer slepen waar niemand hen zou storen – waar hij elk putje en elke zwelling van haar lichaam kon verkennen met tong en tanden tot ze smeekte.
Maar toen, boven het geruis in zijn oren, sneed een nieuw geluid door: applaus. Het lied was afgelopen. Lila maakte zich als eerste los, haar borstkas zwellend terwijl ze met trillende handen haar jurk gladstreek. Ze keek hem niet aan. Ruben leunde achterover in zijn stoel, zijn knokkels wit om zijn glas, en probeerde te doen alsof de pijn tussen zijn dijen niet ondraaglijk was.
“Volgende ronde?” vroeg ze, met een vaste stem, maar niet helemaal ongedwongen. Haar koningin stond nog steeds onaangeroerd op het bord.
Hij knikte een keer, scherp en vastberaden. *Nadat deze storm voorbij is. Het was een gelofte. Zij wist het ook, als de manier waarop haar pupillen verwijdden enige indicatie was.
Het spel ging verder, langzamer nu, elke beweging zwaarder van anticipatie. De lucht tussen hen trilde als een gespannen draad, wachtend op de eerste trilling die het zou doen knappen. En als dat gebeurde – als Ruben haar uren later eindelijk tegen een regenachtige muur zou zetten, met zijn handen onder haar rok en zijn tanden op haar keel – zou het niet mooi zijn. Het zou vleselijk zijn. Rauw. Precies waar ze allebei naar verlangd hadden.
Maar vanavond? Vanavond ging het om de jacht. Het plagen. De belofte van iets veel verwoestender dan overgave. En toen ze met een grijns zijn toren nam, besefte Ruben: hij zou dit spel wel eens kunnen verliezen. Maar hij zou haar hoe dan ook opeisen, desnoods met marmer, voordat het afgelopen was.