De gangen van de elite middelbare school in Hasselt strekten zich stil en schaduwrijk uit, badend in de citroenachtige gloed van het late namiddag zonlicht dat door de hoge ramen naar binnen scheen. Lena Van Dijk, met haar donkere krullen uit haar losse vlecht, hield haar rugzakriem steviger vast terwijl ze langs lege klaslokalen gleed – haar hart klopte tegen haar ribben als een gevangen vogel. Ze had haar calculus aantekeningen achtergelaten, vergeten in de collegezaal van meneer Carter nadat hij ze vroegtijdig had weggestuurd met een van zijn kenmerkende starre blikken. Nu stond ze voor de dubbele deuren van lokaal 13B, haar adem stokte en haar vingers trilden toen ze de hendel testte. Hij draaide.
Binnen hing de lucht vol met de geur van oude boeken en de sandelhout aftershave van Mr. Carter – een geur die Lena’s hartslag altijd een sprongetje deed maken. De kamer baadde in het amberkleurige licht van de ondergaande zon, stofvlekken dansten waar het door de ramen scheen. Zijn bureau stond helemaal vooraan, een eenzame figuur zat er voorovergebogen, meneer Carter zelf, met een glas amberkleurige vloeistof (whisky? brandy?) in zijn hand terwijl hij papieren met methodische precisie beoordeelde. De aanblik deed Lena huiveren. Ze was al maanden verliefd op hem: zijn scherpe jukbeenderen, de manier waarop hij zijn mouwen oprolde om onderarmen met onverwachte kracht te onthullen, hoe zijn stem overging in fluweel als hij vergelijkingen opdroeg.
Ze deed een stap vooruit, toen nog een, tenen stil op het linoleum. Ze was er bijna… Haar vingers streken langs de koele rand van haar notitieblok op het bureau. Net toen ze ernaar reikte, schokte haar pols – haar rugzakriem bleef haken aan de armleuning van een stoel. Het notitieboekje viel met een doffe plof om. De tijd vertraagde.
Het hoofd van Mr. Carter schoot omhoog, zijn ogen vernauwend als een roofdier dat zijn geur opvangt. Die doordringende blauwe ogen richtten zich op de hare aan de andere kant van de kamer en Lena bevroor, gevangen. Zijn blik ging over haar heen – haar blozende wangen, opbollende borstkas, de manier waarop haar uniformrok haar heupen omhelsde toen ze zich nerveus heen en weer bewoog. Hij zette zijn glas bewust langzaam neer voordat hij opstond, zijn stoel schrapend als een geweerschot in de stilte.
Tegen de tijd dat hij bij haar was, lag Lena’s rug al tegen zijn bureau, het hout graafde in haar ruggengraat. Zijn hand sloot zich om haar pols – niet strak genoeg om haar te kneuzen, maar stevig genoeg om haar op haar plaats te houden. Ze kon hem nu ruiken: die scherpe, schone geur vermengd met iets donkers, muskusachtigers, zoals leer en verlangen. Zijn duim streek over het hectische polsslagpunt op haar binnenarm.
“Lena.” Zijn stem was laag, gevaarlijk. “Stiekem in mijn klaslokaal na werktijd?”
Ze probeerde de brok in haar keel weg te slikken. “Ik ben mijn aantekeningen vergeten.”
Zijn lippen krulden vaag. “En nu ben je betrapt.” De manier waarop hij ‘betrapt’ zei, deed een rilling over haar rug lopen. Hij leunde dichter naar haar toe, zijn vrije hand op het bureau naast haar hoofd. Zijn adem was warm tegen haar oor toen hij mompelde: “Vertel me, kleine geleerde… hoe denk je dat dit zal worden bestraft?”
Lena’s adem stokte. De lucht tussen hen knetterde – niet alleen van de spanning, maar van iets elektrisch, geladen. Ze zou zich moeten terugtrekken. Vluchten. Maar haar lichaam verraadde haar, boog lichtjes in zijn ruimte, haar tepels werden harder onder de dunne stof van haar blouse. Meneer Carter merkte wanhopig gejank van haar lippen.
“Sst,” zei hij, hoewel het nauwelijks een terechtwijzing was. “Je zorgt ervoor dat we allebei gepakt worden.” Het idee deed haar huiveren. Ze boog zich in zijn aanraking, hunkerend naar meer. Zijn vrije hand streelde nu haar borst, zijn duim ging door de stof heen over haar stijve tepel. De sensatie was overweldigend – zijn mond in haar nek, zijn vingers in haar, zijn handpalm die haar tiet kneedde… Lena’s nagels groeven zich in zijn schouders terwijl haar hoogtepunt zich opbouwde, een vertrouwde druk die zich laag in haar buik afspeelde.
“Kom voor me,” commandeerde Mr. Carter tegen haar huid, zijn stem ruw van verlangen. Zijn stoten werden sneller, zijn duim wreef over haar clitoris bij elke stoot. De wereld vernauwde zich tot zijn warmte, de geur van seks en sandelhout, het geluid van hun verwarde ademhaling. Toen viel het uiteen en schreeuwde Lena het uit, het geluid dempend tegen zijn borst terwijl het genot in golven over haar heen kwam. Hij hield haar er doorheen, zijn vingers nog steeds diep begraven, zijn duim die elke laatste rilling uit haar lichaam trok.
Toen ze eindelijk tegen hem aan zakte, zonder botten en trillend, trok Mr. Carter zijn hand langzaam terug, veegde haar opwinding af aan zijn broek en omhelsde haar blozende gezicht. Zijn kus was deze keer zachter, maar niet minder bezitterig. “Dit verandert niets,” mompelde hij toen ze uit elkaar gingen. “In het openbaar ben ik nog steeds je leraar.” Lena knikte, ze verlangde al naar de volgende les.
Toen ze wegging, het notitieboekje vergeten in de chaos, kon ze haar grijns niet onderdrukken. *De fysica van verlangen is onvoorspelbaar,* dacht ze. En meneer Carter? Hij was zojuist de meest bedwelmende kracht in haar universum geworden.