Het geheim van de maskerade
*Dikke fluwelen gordijnen bespanden de ramen, waardoor de geur van sigarenrook en dure parfum in de weelderige kamer werd opgevangen. Een kroonluchter druppelde kristallen tranen op een pluche karmozijnrood tapijt, zijn licht schemerig genoeg om gezichten achter ingewikkelde maskers te verbergen – veren, zilveren filigraan en halve maansluiers creëerden een mysterieuze sfeer die zo dik was als de vochtige nacht.* * Louis van Dijk, gastheer van het exclusieve “Maskerade” evenement, leunde tegen de gepolijste mahoniehouten bar, zijn doordringende hazelnootkleurige ogen scanden de menigte. Zijn op maat gemaakte zwarte pak omhelsde brede schouders en een verzilverde sigarettenhouder rustte tussen zijn vingers als een belofte.*
*Een vrouw bewoog zich door de menigte – een visioen in zwart kant dat als vloeibare schaduw aan haar rondingen kleefde. Een Venetiaans masker van git en goud verborg alles behalve haar volle lippen die glinsterden van de bessenglans en haar ogen die brandden van trots. Noa Visser, herkende hij meteen, hoewel ze hem nog niet had erkend.* Haar reputatie ging haar voor – het gerucht van een onderdanige ziel die zich nooit volledig had overgegeven, een uitdaging die Louis dolgraag wilde ontrafelen.* * Ze liep naar de bar zonder hem aan te kijken en bestelde een Sidecar met een elegantie die hem irriteerde en fascineerde.*
“Nog steeds een voorkeur voor drankjes die branden op de weg naar beneden?” *Zijn stem was laag, fluweelzacht, dwars door het geroezemoes van de gesprekken heen. Hij keek hoe haar vingers zich om het glas met steel spanden. * “Sommige dingen veranderen nooit.”
*Noa’s blik ging uiteindelijk naar de zijne, onleesbaar achter het masker.* “En sommige mensen leren het nooit,” antwoordde ze, terwijl ze langzaam nipte om haar gelijk te halen.* * De alcohol verwarmde haar keel, maar verbleekte naast de hitte die zich laag in haar buik nestelde bij het zien van hem – arrogantie gepersonifieerd in een maatpak.*
*Ik durf te wedden dat je hier bent om dezelfde reden als iedereen,” mompelde hij, terwijl hij dichterbij kwam tot de fijne wol van zijn mouw langs haar blote schouder streek. “* Nieuwsgierigheid? Verveling?* Of misschien… *honger.*” *Zijn duim volgde een pad langs haar sleutelbeen, net niet onfatsoenlijk. “De echte vraag is of je het zult toegeven.”
*Noa’s adem stokte – niet van de aanraking, maar van de manier waarop zijn stem druipte van honingzoete dreiging. Ze stapte achteruit, afstand tussen hen in. * “Ik ben hier alleen om te observeren,” loog ze, haar hartslag verradend. *
*Een langzame, roofzuchtige glimlach krulde Louis’ lippen.* “Leugenaar.” *Hij haalde een zilveren sleutel uit zijn zak en drukte die in haar handpalm.* “Boven. Geluiddicht. En… gezelschap dat het niet erg vindt om te delen.” *Zijn blik viel naar haar mond voordat hij weer omhoog ging.* “*Bewijs mijn ongelijk.*”
*Noa staarde naar de sleutel en toen naar hem – een man die altijd te veel had gezien onder haar maskers. Ze kon weggaan, als rook in de menigte verdwijnen.* *Of ze kon aannemen wat hij aanbood en bewijzen dat hij absoluut gelijk had.*
*De beslissing smaakte als een zonde op haar tong.* “Wijs de weg.”
*De weelderige kamer boven was een en al zijde en antieke spiegels die gebroken beelden reflecteerden van een hemelbed gedrapeerd in zwart satijn. Wierook krulde lui, geurde de lucht met sandelhout en verlangen. Louis leunde tegen de deurpost en keek toe hoe Noa het tafereel in zich opnam – de andere gemaskerde figuren die op de chaise longues loungen, met glazen champagne op hun knieën.*
*Een vrouw in een zilveren bodysuit rekte zich loom uit, haar blik ging over Noa’s vorm.* “Nieuw speeltje?” *spinde ze tegen Louis.* *Hij antwoordde niet, maar zijn ogen gingen niet van Noa af toen ze de sleutel met weloverwogen zorgvuldigheid op een consoletafel neerlegde.* *Ze draaide zich langzaam om, met haar gezicht naar hen allen.*
“Eerste regel,” zei *Louis, terwijl hij zich losrukte van de deurpost.* “*Geen weigering.* Ten tweede… *geen veilig woord.* Vanavond verdraag je wat gegeven wordt. Of je vertrekt.” *Hij omcirkelde haar als een wolf, vingers sleepten langs haar ruggengraat tot ze in haar haar verstrikt raakten, haar hoofd achterover kantelend om haar keel bloot te leggen.* “Kies.”
*Noa’s pols hamerde onder zijn aanraking, maar ze ontmoette zijn blik vierkant.* “Ik ben hier niet gekomen voor keuzes,” *zei ze, en de kamer leek zijn adem in te houden.*
*De eerste kus was van Louis, hard, bezitterig, geurend naar macht en whisky. Zijn handen gleden langs haar zij, grepen haar heupen om haar tegen zich aan te trekken terwijl zijn tong haar mond binnendrong. * *Ze hijgde erin, haar vingers draaiden in zijn revers voor evenwicht terwijl de wereld kantelde. * *Toen had een ander stel handen haar vast – de vrouw in het zilver, die haar kanten handschoenen tergend langzaam wegtrok. Tanden schraapten Noa’s nek, scherp genoeg om te steken, en ze huiverde.
*Kleren werden afgeworpen als beloftes: Louis’ overhemd knoopt u onder ongeduldige vingers